Empathy

Er samfélög lenda í vanda þá þjappar það þeim, sem því tilheyra, saman. Samfélög geta verið af margskonar toga. Eitt land getur myndað samfélag, bæjarfélag eða íbúar í fjölbýlishúsi. Hræðilegir atburðir eins og stríð, náttúruhamfarir og slys hafa þannig yfirleitt þau áhrif að fólk finnur til samkenndar. Við, íbúarnir í mínu húsi, fundum þessa samkennd í gærkveldi.

Þar sem ég er heimavinnandi hækja þessa dagana, varð ég vör við að sjónvarpið mitt hætti að virka í gærdag. Ég fékk smá móðursýkiskast, en ákvað að bíða og sjá til. Ég slökkti og kveikti mjög oft, skoðaði allar tengingar tvisvar sinnum og fékk sambýlinginn til að gera það sama og gaf jafnframt í skyn að hjólið hans væri á e-n hátt að rugla loftnetið (???). Ég var því að því komin að bugast er fréttatíminn leið og ekkert hafði breyst.

Loks, 6 tímum síðar, fór ég fram. Ég hafði þá án árangurs reynt að ná í hana Stínu í risinu til að athuga um ástandið á hennar sjónvarpi, óafvitandi að hún sæti sæl að horfa á flamengo-manninn. Ég bankaði því upp hjá Stebba, sem hefur það á samviskunni að hafa ógnað mér og hótað í ölvímu (allt skráð hjá löggunni), en sá strax að hann var að horfa á útlenska íþróttastöð og allt var í fína. Í þann mund sem tárin voru að skella á kinnunum, birtist hann Árni úr eldhúsinu hjá Stebba.

Árni, sem nálgast nú áttrætt, býr á annarri hæð og á 2 græna fornbíla af Ford-gerð. Annan notar hann hvunndags en hinn þegar hann fer í bústaðinn á Laugarvatni. Hvorn bílinn sem hann notar, leggur hann honum alltaf fyrir framan fremsta bílinn á Nönnugötunni. Skiptir þá engu hvort framhjólin lendi á Njarðargötunni, svo fremi sem hann sé fremstur. En Árni er indæll, og í gærkveldi tók hann hendur mínar í sínar, strauk þær og sagði mér að sjónvarpið sitt væri líka bilað. Og í sama mund og hann sagði mér að loftnetsmaðurinn væri á leiðinni, kom hann Palli niður á pallinn.

Palli býr í risinu með sambýliskonu sinni, hann er músikant og tilheyrir okkur unga fólkinu sem eigum 3 minnstu íbúðirnar. Við ráðum því engu, stóru íbúðirnar rakka sig saman gegn framúrstefnulegum hugmyndum okkar unga fólksins sem eigum bara litlar íbúðir (mín er samt stærst þeirra). Þarna vorum við öll samankomin, íbúðareigendur í húsinu, fyrir utan Stínu sem horfði á Cortez og Heiðar, sem er hvort eð er leiðinlegur.

Á þessari stundu fann ég að ég tilheyrði samfélagi. Góðu samfélagi, þar sem sjónvarpsleysið varð hvati til aðgerða. Eflaust voru misjafnar ástæður fyrir því að við fundum öll fyrir djúpstæðum missi yfir sjónvarpsleysinu og kannski var ég ein um það að vera á barmi taugaáfalls yfir því að missa af Sex and the city. En samhygðin og stuðningurinn hvert af öðru var ósvikin. Hálftíma síðar var sjónvarpið komið í lag.

Á sunnudaginn hittumst við öll aftur og tökum til í húsinu og portinu okkar. Þá getum við rifjað upp þetta kvöld þegar sorgin knúði dyra á Nönnugötunni. Seinna getum við kannski brosað við minninguna.