Sjálfs er höndin hollust

Ég er tiltölulega sjálfbjarga. Ég kann satt best að segja að gera ýmislegt. Ég er best fyrir framan eldavélina, liðtæk með nál og tvinna, hef málað heilu íbúðirnar ein og óstudd (ekki vel að vísu), veit að það þarf að skipta um tímareim á töjótunni á 100.000 km fresti, kann að stilla myndbandstæki, sjónvarp og síma og ég rækta kryddjurtir eins og vanasti garðyrkjubóndi. Og er þá fátt eitt talið.

En þetta er ekki nóg. Mér hefur aldrei reynst auðvelt að negla nagla í vegg án þess að taka góðan part af viðkomandi vegg með í kaupbæti. Og samt kann ég límbandstrixið. Ég kann ekki að tengja ljós. Ég kunni það samt einu sinni, e-ð litasystem á vírunum. Og ég kann ekki á borvél. Og er þá fátt eitt nefnt.

Undanfarið hafa hugsanir um vangetu mína eignast rúman stað í kolli mínum. Það á sér eflaust skýringar í hilluuppsetningunni og þeirri staðreynd að enn er ýmislegt liggjandi á gólfinu í íbúðinni sem betur ætti heima upp á vegg. Kannski skiptir það líka máli, í þessu samhengi, að þegar hún Stína í risinu kom og leit hilludýrðina augum spruttu fram samræður okkar á milli um þessi praktísku atriði. Þá sagði hún Stína að maður yrði að geta bjargað sér. Síðan þá, í 5 óslitna daga, hef ég velt þessu fyrir mér.

Því var það að í fyrradag tók ég ákvörðun. Ég ákvað að daginn eftir, í gær, skyldi ég fara ein í búð sem m.a. selur fylgihluti fyrir konur. Sumum finnst það kannski ómerkilegt vígi að ráðast á. En mér er hins vegar þannig farið að finnast svona búðir ókonuvænar, með heilu rekkunum af klámmyndum, rassatöppum og pakkningum með myndum af ljóshærðum konum með brjóst sem fá mig til að fölna að gera e-ð við sig eða aðra. En þetta er nú bara mín skoðun. Og því fullkomið vígi fyrir migað ráðast á. Þið vitið, svona til að hafa prófað það.

Það er skemmst frá því að segja að ferðin gekk nokkurn veginn hnökralaust fyrir sig. Ég að vísu fór inn um vitlausar dyr og lenti inn á kontór í fanginu á ægilega sætum afgreiðslumanni verslunarinnar. En það veitti mér bara öryggi. Ég horfði með vorkunnarsvip á tvo atvinnulausa, bólugrafna unglinga sem skoðuðu myndbönd af kappi, valdi ákveðin á milli varanna sem í boði eru og öll eru kennd við dýr. Borgaði, fór út og kastaði pakkningunni.

Á morgun ætla ég að prófa að bora.