Gaman

á Nönnugötunni
Félagslífið hefur verið með blómlegra móti á Nönnugötunni. Það hefur þó verið einkennandi fyrir gestaganginn að 99% gesta hafa verið karlmenn og meirihluti þeirra átt það sameiginlegt að girnast aðra karlmenn. Það hefur því verið sjálfgefið að hugurinn hefur leitað í djúpa þanka um vinkonuskort. Ég hef jafnvel íhugað að auglýsa eftir einni slíkri, plús eða mínus 30, með vináttu í huga. Þessi hugsanlega nýja vinkona mín mætti hafa áhuga á lestri góðra bóka, rauðvínssulli, jazztónleikum (jómfrúin á laugardögum, kaffi list á fimmtudagskvöldum og hótel borg á sunnudagskvöldum og engin(n) til að fara með), matargerð fyrir litla sem stóra maga, gönguferðum við sjóinn og gagnkynhneigðu skemmtanalífi. En þetta er útúrdúr. Það sem jafnframt hefur einkennt félagslíf Nönnugötunnar undanfarnar 3 vikur er nokkur drykkja áfengis. Ég hef því jafnframt dottið í vangaveltur um það hversu gæfulegt það sé í raun að öðlast alla þessa orku ef henni er eytt í lok hverrar vinnuviku. En stundum hugsar maður of mikið.

á hælinu
Nú bruna ég á hælið við fyrsta hanagal, alla virka daga. Þar sprikla ég um mela og móa og hreyfi mig tígulega í sundi. Þar ætla ég líka að læra golf og hugsanlega fara á hestbak og stunda siglingar. Þá strokast nú slatti út af "í mínum mjóa heimi mun ég"-listanum. Það hefur hins vegar ekki gerst enn og því engin ástæða til þess að orðlengja það. Það sem hins vegar hefur gerst er að fjöldi starfsfólks hælisins hefur dáðst að endalausri rýrnun minni. Ég fékk m.a.s. þá athugasemd frá kollega sem þekkti mig ekki í sjón að hún hefði verið að velta því fyrir sér hver þessi unga stúlka væri. Jú, jú mikið rétt, það var hún ég.

saman
Ég og Nönnugötuhomminn stundum menningarlífið af miklu kappi. Það lýsir sér best í viðveru okkar á Körper, þar sem við vorum umvafin leikurum, ballettdönsurum og forseta (a.m.k. var eitthvað fólk í salnum að tala um það). Okkur fannst æðislegt.

Við höfum líka farið á óformlegri mannfagnaði. Við sátum kúltiverað kvöldverðarboð til smaladrengjanna og nutum matar með þeim og Kristjáni Frey og við erum fersk eftir útskriftarveislu Kristínar Drafnar sem innihélt m.a. innlit í ægilega artí partý þar sem allir voru ógeðslega mjóir, tónlistin var með öllu ódanshæf og ég var næstum því bitin í rassinn. En að öðru leyti var útskriftarfögnuðurinn einstaklega vel heppnaður.

Ég og heimilisvinurinn Hannes fórum, ásamt 2 enskum stúlkum, í Bláa lónið. Þar með byrjuðu útstrikanir af krafti af "í mínum mjóa heimi mun ég..."-listanum mínum. Ekki einungis fór ég á almenningsbaðstað í fyrsta sinn í skrilljón ár, heldur fór ég í mína fyrstu ferð í lónið. Þangað hafði ég nefnilega aldrei komið. Ég sá Bláa lónið heldur ekki í bíó. Ég læddist inn eftir hlé í Alþýðuhúsinu á Ísafirði, eins og var töluvert sport á þeim tíma, en uppskar straff í kjölfarið. Ég man það enn hversu gífurlegt áfall það var að fá ekki að sjá þessa stórmynd á breiðtjaldi. Það var því æðislegt að fá að fara í Bláa lónið og vera ekki í straffi.

Hef stundað samkynhneigðan skemmtistað í töluverðum mæli undanfarnar vikur. Það kemur þó ekki til af góðu, hommarnir í lífi mínu vilja lítið rækta gagnkynhneigða strákinn í sér og prófa e-ð annað. Þær litlu tilraunir sem ég hef gert með að slíta mig frá hækjunni í mér og skella mér á aðra bari hafa endað með ósköpum. Ég hef m.a. verið spurð að því hvort ég selji e-töflur. Ég! Lít ég út fyrir að vera alsælusölukona? Ég hef því undantekningarlaust endað í villtum dansi með strákunum. Ég hef því haft af því þó nokkrar áhyggjur að ég kunni ekki lengur á gagnkynhneigt skemmtanalíf. E-a hluta vegna fell ég eins og flís við rass við Glóbó, sem finnst Huldur æðislegar og Veturliða, sem á 30.000 kr. leðurbuxur og alla hina sem sogast að mér á dansgólfinu. Er þá e-r ástæða til þess að breyta einhverju?