Merking daganna

Í gær var fæðingardagur ömmu minnar frá Hrísey. Á morgun á systir mín afmæli. Í dag er 60 ára lýðveldisafmæli. Fyrir 10 árum var 50 ára lýðveldisafmæli. Það var árið 1994, árið sem allir skunduðu á Þingvöll. Það sumar var síðasta sumarið sem ég upplifði sem námsmaður. Sumarið sem ég ákvað að vera í Reykjavík, vinna og skrifa ritgerð.

Þennan dag, fyrir 10 árum, var sól og blíða. Ég byrjaði daginn á því að ljúka næturvakt, stökkva upp í strætó, út úr strætó og labba vesturbæinn í áttina að risíbúðinni í Sörlaskjóli. Strax þá, árla morguns, var fólk farið að skunda í átt til Þingvallar. En ekki ég. Ég hitti hins vegar á göngu minni búddista sem ég hafði átt vingott við fyrr á árinu. Hann bauð mér heim í kaffi með sér og dóttur sinni. Ég þáði það. Svo fór ég heim og svaf af mér daginn meðan allir hinir, sem skundað höfðu á Þingvöll, lentu í miklum umferðarhrakningum.

Þetta sama sumar fór ég hins vegar á mannamót í Húsafelli. Þar var um að ræða svifdrekamenn sem þar hittust til þess að fljúga um loftin blá. Ég er ekki svifdrekakona, en ég þótti hins vegar liðtæk sem au-pair stúlka fyrir vinafólk mitt. Ég man að það var gott veður, og ég man að ég drakk hvern svifdrekamanninn af fætur öðrum undir borðið í mikilli viskídrykkju. Svo man ég ekki mikið meira. Mig rámar þó í giftan mann, sem var eldri en lýðveldið, annan giftan sem var yngri og bjargaði mér frá þeim fyrri af miklum hetjuskap. Af sama hetjuskapnum tók hann hurðina af hjörunum þegar ég lýsti því kjökrandi yfir að lykillinn væri horfin. Svo huggaði hann mig. Nú 10 árum síðar er þessi maður fráskilinn og fyrir dyrum stendur svifdrekamót á Húsafelli. Ég hef verið fullvissuð um það að ég verði ekki boðin með.

Nú, eins og fyrir 10 árum, er sól. Í sólinni í morgun ávarpaði Davíð landslýð, alveg eins og hann gerði fyrir 10 árum. Af siðferðislegum ástæðum treysti ég mér ekki til að fara og hlýða á hann. Hann er líka leiðinlegur. Þetta er mitt ávarp. Ég er ekki leiðinleg.