sleeping with the enemy...

Ég er engin tík.

Þvert á móti þá er ég tiltölulega fordómalaus gagnvart fólki af öllu tagi og hegðan þeirra. En ég verð þó að vera heiðarleg og viðurkenna fordóma mína gagnvart því fólki sem leggur lag sitt við Sjálfstæðisflokkinn. Í því ljósi er það eflaust undarlegt að í dag var ég tík.

Í dag, kl. 1700, fór ég sem lagskona Kristins, brátt íbúa í Mastró, í hanastél í boði ungra sjálfstæðiskvenna er standa að vefritinu tíkin.is. Þessar ungu konur er undantekningarlaust grannar og nær undantekningarlaust ljóshærðar. Ég féll því ekki inn í hópinn svo auðveldlega. Ég komst hins vegar að ýmsu.

Ég komst að því að það er erfitt fyrir róttæka unga konu, eins og mig, að halda andliti í svona samkvæmi. Ég komst að því að Pétur Blöndal var valinn tík ársins 2004. Ég komst að því að allir þeir sem kynntu sig fyrir mér, tíkur, sjálfstæðisplebbar, þingmenn eða ráðherrar höfðu öll gott og traust handtak og alúðlega framkomu. Líklega öll búin með Dale Carnegie-pakkann. Ég komst einnig að því að ef maður lyftir glasi en segir ekki skál, sé líklega sambærilegt við að standa upp en fara ekki með trúarjátninguna. Sem sagt, ekkert að marka. Svo komst ég að því að ég ætla ekki á fleiri samkomur tengdar Flokknum.

Ja, ekki nema mér verði boðið í Valhöll. Ég held að það sé e-ð gruggugt í gangi þar.