... & cons

Í minni stétt þykir ekki par fínt að vera ómeðvitaður um eigin veikleika og styrkleika. Því er manni tamið, strax í háskóla, að hugsa á þeim nótum. Fyrir manneskju eins og mig þýðir þetta aðeins eitt. Listar.

Ég hef margsinnis útbúið lista yfir eigin veikleika og styrkleika. Veikleika og styrkleika í starfi og sem manneskja. Fyrir ykkur minna meðvituð er ég að sjálfsögðu bara að tala um kosti og galla.

Nú þegar ég er í þeirri einkennilegu stöðu að vera heimavinnandi, hafa listarnir eitthvað farið forgörðum. Undanfarið hafa þó verið áleitnar vangaveltur um hið fyrrnefnda. Og það kemur ekki til af góðu.

Mér hefur alltaf leiðst fólk sem hlær mér og öðrum á bak. Mér finnst sú tilhugsun erfið að til sé fólk sem fái sitt kikk út úr því að hlægja að mér. Ég get alls ekki tekið öllu gríni. Sumt er bara illkvittið.

En nú er ég ein af þeim. Ein af þessu fólki sem mér leiðist svo. Kannski ekki jafn slæm og þorri þeirra, en nógu slæm. Ástæða þessara vangaveltna er sú staðreynd að s.l. 10 daga hef ég, í félagi við minn eðalhomma, hlegið dátt að ungri konu með barta. Ja, hverjum finnst ekki fyndin sú tilhugsun að á dögum vaxmeðferða og endalausra nýjunga í dömurakvélum gangi ung kona um með skeggbarta. Ég tala nú ekki um þegar maður hefur séð þá. Við höfum okkur til ómældrar skemmtunar, verið með brandara á kostnað frú Börtu. Við erum nastí tíkur. En ég iðrast. Og það er alltaf fyrsta skrefið til að vinna með slíkan karakterfeil, sem svona hegðun nú er. Ég hef því meðvitað reynt að fækka bröndurunum um frú Börtu. Og þótt frú Barta, sem talar með amerískum hreim í þokkabót, sé óneitanlega mjög skondin, á hún það skilið að smátt og smátt verði minningin um fyndnu bartana daufari og daufari. Þetta hef ég ákveðið og ég ætla að standa við það.

Annað sem mér hefur alltaf leiðst er sjálfsánægt fólk. En nú er ég orðin ein af þeim. Ein af þessu fólki sem mér leiðist svo. S.l. mánuði hef ég komist að því að mér líður hvergi betur heldur en þegar ég er böðuð í hóli. Ekki bara af og til, heldur alltaf. Ég þarf bara að fá minn dagsskammt. Á nokkurra tíma fresti. Ef of langur tími líður þá kalla ég eftir slíkum skammti. Og þótt mér hafi nú tíðum verið hælt í gegnum árin fyrir ýmsar sakir, þá kalla ég eftir annars konar lofi þessa dagana. Jebb, eingöngu fyrir útlitið.

Ég er því orðin mín versta martröð. Sjálfhverf og öll á yfirborðinu. Það er hins vegar alltaf gott ef maður gerir sér grein fyrir eigin veikleikum. Það er forsenda þess að vinna með þá. Ég er hins vegar ekki svo viss um að ég kæri mig um það. Ég satt best að segja kann ákaflega vel við minn dagsskammt og nýt þess að horfa á mig visna, bíða eftir nýju eintaki af Vogue, kaupa föt og snyrtivörur. Síðan sit ég hin rólegasta og bíð eftir meira hóli.