fimmtándaseptemberkrísan

Ég hef alltaf miklar væntingar til afmælisdaga. Eflaust má rekja það til yngri ára þegar afmælisgestir settust við stofuborðið hver með litla kók eða appelsín og e-r Disneypappafígúrur utan um hverja flösku. Kremakakan hennar mömmu var alltaf aðalmálið og sú sem allir muna eftir.

Síðan þetta var hafa ekki margir afmælisdagar staðið upp úr. Stelpupartýið í 25 ára afmælinu og eftirmálar þess, sem fólust í mjög skyndilegum, stuttum og leiðinlega nánum kynnum við hagfræðinema. Ég lærði þá að treysta aldrei slíkum mönnum.

Þrítugsafmælið mitt, sem af trúarlegum ástæðum var haldið á páskum, gleymist engum sem þar var. Mikið af óboðnum gestum, sem sumir fengu að vera, myndataka á salerni, súludans, ægileg drykkja, þekktur útvarpsmaður fór út í fýlu, vinkona keyrði mjög ölvuð heim og hárið á Bergrós stóð í ljósum logum.

Þrátt fyrir að árin færi mér fleiri og fleiri afmælisdaga, tekst mér alltaf að fara í sama hringinn þegar nær dregur. Ég er meyja og hegða mér stundum í samræmi við það. Smámunasemin, sem oft kemur sér vel, kemur sér aldrei vel þegar ég sjálf á í hlut. Þannig er ég búin að velta fyrir mér möguleikunum á morgunverði með vinunum, súpu í hádeginu, kökuboð sem ég gæti endað á áfengum drykkjum, hlaðborð og klikkað partý og svo mætti lengi telja.

Allar þessar vangaveltur, plön og listar ætla mig, bráðunga stúlkuna, lifandi að drepa. Ég hef því ákveðið að vera að heiman.

Þrátt fyrir að árin segi eina sögu, þá segir endalaus visnun mín annað. Ekki einungis visna ég í ummáli og hæð, ég virðist einnig visna í aldri. Ég er stelpulegri en ég var fyrir 8 mánuðum og ætla að hegða mér í samræmi við það. Á morgun fer ég út í sveit á fyllerí með 4 bretum og 3 dásamlegum hommavinum. Loksins er komið gott afmælisplan.