Lost in Dublin

Eftir fjörugar umliðnar helgar, þar sem sú hin síðasta reis hæst með takmarkalausri áfengisdrykkju, litlum svefni og stórkostlegri Lisu, er ég komin út í heim.

Þessi færsla er rituð út í heimi þar sem yfirvofandi er eins dags verkfall hjá hleðslufólkinu hjá Swissport,starfsmönnum Ryanair, þann hinn sama dag og ég hef hugsað mér að fljúga heim með allt nýja góssið. Ferð mín í heiminum hennar Elínar vinkonu minnar virðist því ætla að byrja og enda með skelfingu, auk þess sem ég bý við yfirvofandi hættu alla dagana á milli. En ég kem að því síðar...

Í fyrradag beið ég á flugvöllum, skoðaði fólk og lenti harkalega í Dyflinni ásamt samferðarfólki mínu. Ég var því spennt að hitta Elínu, fallast í faðma og gráta örlítið. Það varð ekki.

Þess í stað stóð ég ein á lestarstöð og skimaði eftir svikulli vinkonu minni á teinunum. Það var andartakið sem ég fann að ég var lent í e-i af þeim fjölda bíómynda og sjónvarpsþátta sem ég hef verið svo gæfusöm að fylgjast með í gegnum tíðina. Þarna stóð ég eins og buguð eiginkona námuverkamanns í hráslagalegu umhverfi með óvirkan gsm. Ég var algjörlega týnd í Dyflinni.

Þar sem ég var við það að brotna niður, altekinn gífurlegum einmanaleika og óvissu um framtíðína, fékk ég fyrstu kynni mín af góðmennsku frænda okkar íra. Ja, í þessu tilfelli frænku. Yndisleg kona um miðjan aldur fann sig knúna til þess að ræða það hversu týnd ég virtist vera og gott ef hún hefði nú ekki séð aðra stúlku sem leit álíka týnd út. Þannig hittumst við Elín og þannig byrjaði samvera okkar í Dyflinni.

Síðan þetta var höfum við lent í ævintýrum. Meira um það síðar.