Annus wonderfullus...

Tívolítæki eru ekki í miklu uppáhaldi hjá mér. Ég hef satt best að segja ekki mjög góða reynslu af þessu eina sem ég hef skellt mér upp í. En þrátt fyrir það þykist ég hafa e-a hugmynd um hvernig rússibanaferð gæti verið. Ef ég fylltist ofsahræðslu í víkingaskipinu góða, þá hlýt ég að missa alla stjórn í rússibana. Og það er örugglega erfiðara að gefa stjórnanda tækisins merki um að stöðva ferðina.

Síðast liðið ár var ein allsherjar, óstöðvandi rússibanaferð. Rússibanaferð, sem mér hefur fundist erfið, stórskemmtileg og full af óvæntum uppgötvunum. Yfir erfiða partinn fyrnist hins vegar fljótt út af öllu hinu, ég læt það því liggja á milli hluta.

En þetta var sum sé árið sem ég visnaði. Með visnuninni varð aftur gaman að vera til og njóta alls sem lífið býður upp á. Á umliðnu ári fór ég að passa í ýmislegt: Sokkabuxur, búðarföt, flugvélasæti, belti í aftursætum bíla og litla kaffihúsastóla. Á þessu sama ári gat ég krosslagt fætur, labbað hratt og mikið, stundað daglega líkamsrækt og farið í almenningssund. Þetta árið hætti ég að biðjast afsökunar á tilvist minni. Umrætt ár fór ég líka aftur í bíó, á skemmtistaði, útilegu og í Bláa lónið í fyrsta sinn. Ég hætti að hafa verki út um allan líkamann og fór að geta sofið fullan nætursvefn í fyrsta sinn í nokkur ár. Nú get ég setið í fanginu á heimilishommanum og knúsað hann eins og bestu vinkonu sæmir.
Á árinu fann ég hverjir vildu styðja og gleðjast með, og þeir eru margir.

Kannski þykir ekkert af þessu merkilegt í neinum huga nema mínum eigin. Það er allt í lagi, þetta var mitt ár. Best og merkilegast var þó að verða hamingjusöm, sem var efst á óskalistanum. Það skrifast á heimilisnördinn, sem er það stórkostlegasta af öllu því sem rússibanaferðin hafði upp á að bjóða. Núna er ég á hvolfi í rússibananum og þrátt fyrir lofthræðslu og veltuveiki, er það barasta stórskemmtilegt.

Good times.