Nönnukaffi...

Fallin vígi

2005-09-21T15:51:00.000Z

Er búin að pæla mikið í því, eftir nýlega færslu hjá Kriss frænda mínum, hvort það sé yfirhöfuð hægt að vera lélegur í bloggi. Mín fyrsta hugsun var sú að ég hlyti að vera lélegur bloggari, afkastalítil sem ég nú er í þeirri deildinni. En eftir nokkurra daga þankagang hef ég komist að þeirri niðurstöðu að þurfi bara alls ekkert að vera svo. Ég meina, er e-r að telja færslur eða orð. Er ekki betra að skrifa bara sjaldan, og þá ekkert æginlega leiðinlega, heldur en oft og innantómt?

Iss, ég er barasta ekkert lélegur bloggari. Og á sömu nótum er ég ekkert léleg hækja! Alveg sama þótt að mínir menn láti engin tækifæri ónotuð til þess að kasta í mig eiturpillum þess efnis. Ég hef barasta alltaf verið góð í því sem ég tek mér fyrir hendur. Og ég hreinlega neita öllum ávirðingum í þá átt að mér sé e-ð að förlast bogalistin. O.k. ég viðurkenni að tíma mínum hefur örlítið verið dreift og gagnkynhneigður maður hefur ráðist inn á áður óskipta athygli samkynhneigðra. En til þess að vera alveg sanngjörn, þá fær maður nú meira til baka sem kærasta heldur en hommahækja. Ég hef hins vegar ekki sagt upp störfum og því til staðfestingar fylgir með mynd af mér og heimilishommanum á árshátíðinni okkar.

Nú er ég best í að vera kærasta. Engin önnur stúlkukind kemst með tærnar þar sem ég hef hælana í þeim málum. Ég hef einsett mér að slá í gegn í þeirri deildinni, og þá bara geri ég það. Alveg eins og ég trúi því að ég hafi slegið í gegn í bloggheimum og hommaheimum. Mér líður vel í þessari vissu. Ég er ekki léleg.

Bæt mí...

2005-07-25T16:56:00.000Z

Varð um og ó, er ég sá að allar færslurnar mínar s.l. 5 mánuði hefðu horfið eins og dögg fyrir sólu. Ákvað því í snatri að skella mér í hugleiðingagírinn og leyfa þeim að rata af og til á síðuna.

Verslunarmannahelgin hefur aldrei þýtt e-ð stórkostlegt í mínum huga. Ég hef aldrei á minni litlu ævi farið á útiskemmtun eða sótt í fjöldasamkomur af neinu tagi þessa helgi. Þvert á móti, finnst mér hin besta skemmtun að vera í tómri borginni eða tómum Ísafirði og gera e-ð sniðugt með þeim sem heima sitja og skrýtnum ferðalöngum. En enginn veit sína ævina...

Nú ber svo við að ég mun fara á fjöldasamkomu þetta árið. Fjöldasamkomu sem er ekkert lík, þjóðhátið, kantrýhátið, neistadóti eða pylsusamkomu á norðurlandi. Neibb, ég mun bruna með heimilisnördinum á árlega samkomu íslandsdeildar IANOF (les: The international association of nerds & other freaks). Veit svosum ekki við hverju ég má búast, en ég hef þó komist að því að íslenskum nördum þykir sopinn góður, þeir kunna að spila fullt af spilum og sumir eru m.a.s. nokkuð liðlegir á dansgólfinu. Þar að auki er líklegt að samsæriskenningar um vonsku Bush verði settar fram (ég er nær undantekningarlaust sammála þeim kenningum), teknar verði umræðurispur um félagslegt gildi þess að vera í tölvuspilinu WOW (world of warcraft) á alnetinu, tæpt á bestu nettengingunum, niðurhali og upphali og öruggt má telja að rætt verði um bæt af e-u tagi, mega, gíga, semi og öll hin.

Hvaða hlutverki ég mun gegna á samkomunni á eftir að koma í ljós, en teljast verður ólíklegt að ég komi sterk inn í umræðuna um bætin.

Ðe biggest lúúser...

2005-03-02T12:42:00.000Z

100100100100100100100100100100100100100100100100100100100100

Good times...

Annus wonderfullus...

2005-02-25T11:25:00.000Z

Tívolítæki eru ekki í miklu uppáhaldi hjá mér. Ég hef satt best að segja ekki mjög góða reynslu af þessu eina sem ég hef skellt mér upp í. En þrátt fyrir það þykist ég hafa e-a hugmynd um hvernig rússibanaferð gæti verið. Ef ég fylltist ofsahræðslu í víkingaskipinu góða, þá hlýt ég að missa alla stjórn í rússibana. Og það er örugglega erfiðara að gefa stjórnanda tækisins merki um að stöðva ferðina.

Síðast liðið ár var ein allsherjar, óstöðvandi rússibanaferð. Rússibanaferð, sem mér hefur fundist erfið, stórskemmtileg og full af óvæntum uppgötvunum. Yfir erfiða partinn fyrnist hins vegar fljótt út af öllu hinu, ég læt það því liggja á milli hluta.

En þetta var sum sé árið sem ég visnaði. Með visnuninni varð aftur gaman að vera til og njóta alls sem lífið býður upp á. Á umliðnu ári fór ég að passa í ýmislegt: Sokkabuxur, búðarföt, flugvélasæti, belti í aftursætum bíla og litla kaffihúsastóla. Á þessu sama ári gat ég krosslagt fætur, labbað hratt og mikið, stundað daglega líkamsrækt og farið í almenningssund. Þetta árið hætti ég að biðjast afsökunar á tilvist minni. Umrætt ár fór ég líka aftur í bíó, á skemmtistaði, útilegu og í Bláa lónið í fyrsta sinn. Ég hætti að hafa verki út um allan líkamann og fór að geta sofið fullan nætursvefn í fyrsta sinn í nokkur ár. Nú get ég setið í fanginu á heimilishommanum og knúsað hann eins og bestu vinkonu sæmir.
Á árinu fann ég hverjir vildu styðja og gleðjast með, og þeir eru margir.

Kannski þykir ekkert af þessu merkilegt í neinum huga nema mínum eigin. Það er allt í lagi, þetta var mitt ár. Best og merkilegast var þó að verða hamingjusöm, sem var efst á óskalistanum. Það skrifast á heimilisnördinn, sem er það stórkostlegasta af öllu því sem rússibanaferðin hafði upp á að bjóða. Núna er ég á hvolfi í rússibananum og þrátt fyrir lofthræðslu og veltuveiki, er það barasta stórskemmtilegt.

Good times.

Í kolli mínum...

2005-02-09T19:28:00.000Z

Nönnukaffi er á tímamótum. Eigandi þess, undirrituð, lifir fábrotnu lífi og hefur frá litlu að segja. Heimilishomminn er fjarri góðu gamni og heimilislíf okkar heimilisnördans, jafn ævintýralegt og barmafullt af spennandi viðburðum sem það nú er, er ritskoðað.

Ég sem að vísu bloggfærslur í huganum, langar og miklar, en þær komast aldrei lengra en það. Þannig eru komnir rúmlega 2 mánuðir síðan uppgjör mitt við s.l. ár, spratt fram í kolli mínum, þar sem það er enn. Ég hef samið heilu pistlana eftir heimspekilegar vangaveltur mínar í fásinni dagsins, en þá geymi ég enn í mínum fagra kolli.

Þrátt fyrir allt þetta erfiði huga míns hafa lesendur Nönnukaffis leyft sér að vera með skæting og leiðindi, eins og þeir hafi ekkert annað að gera. Ég óska eftir uppbyggjandi gagnrýni þess í stað, og tillögum um framhaldið. Sjálfri hefur mér dottið í hug að skella fram einni og einni uppskrift úr tilraunaeldhúsi Nönnukaffis, jafnvel með ummælum gesta um viðkomandi rétt. Það væri jafnvel einkar viðeigandi þar sem nördamennska mín nær einmitt hæðum í þeirri deildinni.

En á þeim nótum get sosum alveg sagt frá niðurstöðum rannsóknar minnar á saltkjötsneysluvenjum ólíkra þjóðfélagshópa íslendinga.

Rannsóknin var gerð með vettvangsathugun í eigið eldhús þar sem rannsakandi, ég, sauð saltkjöt í stórum potti og baunasúpu með grænmeti og beikoni í öðrum stórum potti. Með því að fylgjast með neysluvenjum 3ja ólíkra hópa fólks, sem samanstóðu af einum fulltrúa fyrir hvern þeirra, komst ég að þeirri stórmerkilegu niðurstöðu að til eru a.m.k. 3 leiðir til þess að borða einn og sama réttinn:
Viðfang 1 (úr hópi homma) kýs að borða réttinn á eftirfarandi hátt: Súpan borðuð ein og sér, því næst kjöt og kartöflur á sér disk og endað á öðrum súpudisk. Hmmm...
Viðfang 2 (úr hópi nörda) kýs að borða réttinn á eftirfarandi hátt: Súpa sett í súpudisk, kjöt og kartöflur sett í bitum út á og allt saman borðað með skeið. Hmmm...
Viðfang 3 (úr hópi hækja í tilvistarkreppu) kýs að borða réttinn á eftirfarandi hátt: Kjöt sett á flatan disk, smá baunasúpa yfir, eins og um sósu væri að ræða, og allt saman snætt með kartöflumús.

Stefni á að nýta þessar niðurstöður sem grunn að langtímarannsókn fyrir komandi sprengidaga, enda um stórmerkilegar niðurstöður að ræða.

Depill er ofboðslegt dúndur og æði...

2005-02-07T17:15:00.000Z

Tveggja heima tal...

2004-12-15T10:39:00.000Z

Hommaheimar hafa verið mér drjúgir til þessa, er kemur að umræðuefnum. Einkum og sér í lagi er ég hafði minn eiginn heimilishomma sem jafnframt átti tölvu. Þegar hún fór af heimilinu dó e-ð inn í mér. Til þess að koma mér í gang aftur fannst mér því æskilegt að kynna mér nýja heima. Nýjan heim sem jafnframt byði upp á tæknilegar úrlausnir. Þetta hefur mér tekist.

Ég er í nördaheimum. Ég er m.a.s. með minn prívat heimilisnörd. Heimilisnörd, sem er svo sætur, svo skemmtilegur og svoooo klár. Nönnugata er ekki lengur bara hommaathvarf. Á Nönnugötu er nú sólarhringsnördaathvarf. Nokkrum vikum síðar er ég enn að læra, agndofa og hrifin.

Þetta hef ég m.a.upplifað, reynt og lært á þeim tíma:
- komist að því að nördar hafa dálæti á söngleikjum, sem er öfugt við það sem ég þekki úr hommaheimum!
- horft á 4 tíma bollywood-mynd á stóru tjaldi, í þar til gerðum bíósal með lazy-boy stólum, í heimahúsi.
- séð ungnörd stökkva hæð sína á lofti er japönsk teiknimyndatónlist var sett á fóninn, dansa með af mikilli list og syngja textann orðrétt.
- verið í afmæli sem í voru tugir nörda - og ég.
- kynnst öllum gæjunum í Nexus.
- unnið nær ósigraðan Catan-meistara nörda, í Caaaatan.
- horft á aukaefni á dvd-diskum. Gerir það einhver?
- hlustað á samræður um Lordoftheringsextendedversion, oft. Nota tækifærið og játa að ég hef einnig tekið þátt í slíku, sjálfviljug og ábyrg gjörða minna.
- komist á því að eini sjáanleginn gallinn við nördaheima er dálæti á að skjóta kalla. Verð að viðurkenna að ég kann betur við hommatölvuleik heldur en nördatölvuleiki.

Það sem bíður mín, rétt handan við hornið, er t.d. að:
- horfa á Lordoftheringsextendedversion allar þrjár, í einu allsherjar bíó-maraþoni. Það, að ég skuli taka þeirri áskorun, þykir mér best lýsa hugrekki mínu og atgervi.
- lesa Sandman, sem eru e-r snobb-teiknimyndasögur í nördaheimum. Af hverju ég má ekki bara lesa Hin fjögur fræknu eða Sval og Val í staðinn, átta ég mig engan veginn á.
Að þessu tvennu loknu fæ ég diploma-skjal þess efnis að ég sé orðin alvöru nördastelpa. Það er allt til þess vinnandi að koma sér í álit í nördaheimum...

Bubbly character

2004-11-11T11:36:00.000Z

Dagar mínir eru senn taldir. Í dag kveð ég frændfólk mitt íra og held heim á leið. Dagurinn byrjaði á sömu nótum og þeir hafa nú flestir verið, stórnefja bílstjóri á steypubíl horfði á mig lostafullum augum, þar sem ég stóð með stírurnar í augunum og blés reyk þokkafullt út í morguninn. Ekki það að ég hafi rekist á marga steypubílsstjóra. En hins vegar gat ég ekki annað en velt því fyrir mér hvursu langt virtist vera síðan ég var í sporum hans og steypti minn sturtukant í litla baðherberginu mínu langt, langt í burtu. Já, sturtukanturinn minn góði.

En aftur að Írlandi og ekkert strákaröfl meir. Yndislegur endir á yndislegri dvöl var leikhúsferðin okkar í gærkveldi. Þangað strunsaði stelpan, dulbúin sem gestanemandi í drama og performance studies. Ætlunarverkið tókst og ég naut hverrar mínútu. Ekki skemmdi það fyrir að það var ægilega sætur leikari í verkinu. Já, já það er víst nóg af þeim.

En ekki get ég farið héðan án þess að skella fram lista með helstu hápunktum. En áður en að því kemur verð ég að leiðrétta mig í fyrsta og síðasta sinn. Það geri ég af illri nauðsyn og vegna þrýstings frá gestgjafa mínum. Hún hefur of mikið á mig þessa dagana.

Leiðrétting: Elín er ekki leiðinleg.

En þá kemur listinn.

BEST OF IRELAND

Pennys. Ódýrt og hentar minni buddu.
Dublin by lamplight. Leikritið góða.
Klósettburstinn. Gerði mér ferð út á land til þess að kaupa hann.
Wheelans. Þarfnast ekki útskýringar.
Írskir karlmenn. Bestir allra.

Slodger

Fólk er fallegt...

2004-11-10T08:54:00.000Z

Það er hægt að venjast öllu. Svona nokkurn veginn. Það hefur að vísu tekið mig nokkra daga að venjast írsku útgáfunni að vinkonu minni, en það er að takast. Írska "Ella" er allt önnur ella en sú sem við þekkjum og elskum. Þessi tekur ekki undarleg dansspor, syngur ekki, segir ekki dónaleg orð og ekki undir neinum kringumstæðum myndi hún taka kanínuna við hátíðleg tækifæri. Neibb ó neibb, þessi er hæglát, róleg í fasi, talar í mjúkum, væmnum tón og er yfirmáta kurteis að írskum sið (tón- og leikdæmi fyrir þá sem þess óska verða sýnd á Nönnugötunni við öll tækifæri fram að jólum). En allt er nú breytingum háð og eftir veru mína hér er telpan búin að gefa sýnishorn af íslenskum mannasiðum og þar með er mannorð hennar komið í rúst hjá sambýlingum hennar og samfélaginu í Blackrock. Takmarki mínu er náð.

Það er sko hægt að venjast öllu. Ja, svona nokkurn veginn. Sumt tekur bara tíma. Írskir karlmenn eru nú ekkert augnayndi, með sitt stóra nef og stóru, útstæðu eyru. Í 1 1/2 dag þótti mér þeir svona líka ófríðir. En það eins og annað er breytingum er háð. Nú finnst mér þeir allir með tölu ægilega sætir. Hver getur staðist stór nef og stór, útstæð eyru. Ég tala nú ekki um kynþokkafulla hreiminn. Sætasti þeirra allra er að sjálfsögðu Wheelans-drengurinn minn hann Antony. En hinir gæjarnir voru nú alls ekkert slor. Smekkur minn á karlmönnum er því mun fjölbreyttari en áður og ég horfi á þá alla með mjög opnum huga. Það var einmitt með slíkum, opnum huga sem ég öskraði hátt og snjallt að stórnefja söngvaranum í Blink að fara nú úr að ofan. Og með þessum sama opna huga dáðist ég að fegurð gítarleikara írsku þjóðlagabandi, hans tigna nefi, blaktandi eyrum og stællegu blómaskyrtunni. Og þegar hann hló og ég sá að það vantaði eins og eina tönn á hliðarvængnum, þá þótti mér það nú barasta gefa honum karakter.

Slodger!

P.S. Muna svo sætu hommarnir mínir og aðrir fallegir lesendur, að síðan þrífst á gagnvirkni. Skrifa Huldu sinni smá línu, takk fyrir.

Chuce arla!

2004-11-08T10:13:00.000Z

Eru orð sem ég lærði á einum aðalbarnum í Dyflinni s.l. laugardagskvöld. Eftir að ég hafði fínpússað framburðinn tók ég til við að nýta mér þessi sömu orð við mikla og einlægu hvatningu kennara míns. Hann hafði m.a. sagt mér að merking orðanna væri t.d "you´re fantastic and have a great day" og því fannst mér upplagt að breiða út þennan fallega boðskap til allra sætu strákanna í kringum mig. Ja, allt þar til sá allra sætasti stoppaði mig af og benti mér á að ég væri galandi e-ð IRA-hugtak út um allar jarðir. Skæruliðinn Duffster, vinur minn sem gerði mér grikkinn, var hins vegar í sæluvímu yfir vel heppnaðri árás á fávísan íslending. Ekki það að rétt merking chuce arla sé neitt agaleg, en það hefði verið leiðinlegt hefði ég verið þess valdandi að Wheelans logaði í slagsmálum milli andstæðra fylkinga.

Fyrr um kvöldið, vorum við stöllur reyndar staddar annað kvöldið í röð, á hverfisbar í Blackrock. Þar hittum við fyrir vini okkar frá því kvöldinu áður, pool-gæjann Peter, Derek, sem er nýfluttur í hverfið og fræddi okkur mikið um land og þjóð og aðalvini okkar, Sean og Patricia, hjón sem hafa verið gift í 41 ár og orðið 6 barna auðið. Þau hin síðastnefndu mæta á Avoca á hverju kvöldi og hafa gert í mörg ár. Þeim finnst við yndislegar og eiga dóttur sem fer í brúðkaup til Reykjavíkur í sumar. Á föstudagskvöldið sungum við Sean söngleikjalög saman við barinn, en nú var hann heldur í drukknara lagi, blessaður kallinn. Patricia neitaði hins vegar að hlusta á annað en að hún fengi að kaupa umgang fyrir okkur íslensku gellurnar. Þau eins og aðrir, sem við hittum þarna, voru mjög spennt fyrir eldgosinu og höfðu séð myndir í sjónvarpinu. Það hafði líka gráhærði, skeggjaði kallinn sem ég hitti í reykpásu. Hann var þó áhugasamari um mig en eldgosið, og spurði hvort ég hefði skóóórd. Það tók mig 5 mínútur að skilja að aumingja maðurinn hafði bara einlægan áhuga á að vita hvort að karlamálin blómstruðu í Írlandi. Írar eru svo kurteist fólk.

En aftur að Wheelans. Þar var skemmtileg tónlist, subbulegir barir, kurteist fólk og svoooo sætir strákar. Þessi allra sætasti bauð mér sætið sitt, hélt ég væri 13 árum yngri en ég er, furðaði sig á því að ég væri ógift, fannst ég voða falleg og sagði það á 5 mínútna fresti, móðgaðist ef ég eyddi orðum á aðra karlmenn og sleppti ekki hendinni á mér. Hann er voða sætur, ungur í college. Hann á líka vin, sá var skotinn í Lellu. Þetta var allt saman voða fallegt.

Slodger!

Lost in Dublin

2004-11-05T08:47:00.000Z

Eftir fjörugar umliðnar helgar, þar sem sú hin síðasta reis hæst með takmarkalausri áfengisdrykkju, litlum svefni og stórkostlegri Lisu, er ég komin út í heim.

Þessi færsla er rituð út í heimi þar sem yfirvofandi er eins dags verkfall hjá hleðslufólkinu hjá Swissport,starfsmönnum Ryanair, þann hinn sama dag og ég hef hugsað mér að fljúga heim með allt nýja góssið. Ferð mín í heiminum hennar Elínar vinkonu minnar virðist því ætla að byrja og enda með skelfingu, auk þess sem ég bý við yfirvofandi hættu alla dagana á milli. En ég kem að því síðar...

Í fyrradag beið ég á flugvöllum, skoðaði fólk og lenti harkalega í Dyflinni ásamt samferðarfólki mínu. Ég var því spennt að hitta Elínu, fallast í faðma og gráta örlítið. Það varð ekki.

Þess í stað stóð ég ein á lestarstöð og skimaði eftir svikulli vinkonu minni á teinunum. Það var andartakið sem ég fann að ég var lent í e-i af þeim fjölda bíómynda og sjónvarpsþátta sem ég hef verið svo gæfusöm að fylgjast með í gegnum tíðina. Þarna stóð ég eins og buguð eiginkona námuverkamanns í hráslagalegu umhverfi með óvirkan gsm. Ég var algjörlega týnd í Dyflinni.

Þar sem ég var við það að brotna niður, altekinn gífurlegum einmanaleika og óvissu um framtíðína, fékk ég fyrstu kynni mín af góðmennsku frænda okkar íra. Ja, í þessu tilfelli frænku. Yndisleg kona um miðjan aldur fann sig knúna til þess að ræða það hversu týnd ég virtist vera og gott ef hún hefði nú ekki séð aðra stúlku sem leit álíka týnd út. Þannig hittumst við Elín og þannig byrjaði samvera okkar í Dyflinni.

Síðan þetta var höfum við lent í ævintýrum. Meira um það síðar.

... & cons

2004-09-26T14:56:00.000Z

Í minni stétt þykir ekki par fínt að vera ómeðvitaður um eigin veikleika og styrkleika. Því er manni tamið, strax í háskóla, að hugsa á þeim nótum. Fyrir manneskju eins og mig þýðir þetta aðeins eitt. Listar.

Ég hef margsinnis útbúið lista yfir eigin veikleika og styrkleika. Veikleika og styrkleika í starfi og sem manneskja. Fyrir ykkur minna meðvituð er ég að sjálfsögðu bara að tala um kosti og galla.

Nú þegar ég er í þeirri einkennilegu stöðu að vera heimavinnandi, hafa listarnir eitthvað farið forgörðum. Undanfarið hafa þó verið áleitnar vangaveltur um hið fyrrnefnda. Og það kemur ekki til af góðu.

Mér hefur alltaf leiðst fólk sem hlær mér og öðrum á bak. Mér finnst sú tilhugsun erfið að til sé fólk sem fái sitt kikk út úr því að hlægja að mér. Ég get alls ekki tekið öllu gríni. Sumt er bara illkvittið.

En nú er ég ein af þeim. Ein af þessu fólki sem mér leiðist svo. Kannski ekki jafn slæm og þorri þeirra, en nógu slæm. Ástæða þessara vangaveltna er sú staðreynd að s.l. 10 daga hef ég, í félagi við minn eðalhomma, hlegið dátt að ungri konu með barta. Ja, hverjum finnst ekki fyndin sú tilhugsun að á dögum vaxmeðferða og endalausra nýjunga í dömurakvélum gangi ung kona um með skeggbarta. Ég tala nú ekki um þegar maður hefur séð þá. Við höfum okkur til ómældrar skemmtunar, verið með brandara á kostnað frú Börtu. Við erum nastí tíkur. En ég iðrast. Og það er alltaf fyrsta skrefið til að vinna með slíkan karakterfeil, sem svona hegðun nú er. Ég hef því meðvitað reynt að fækka bröndurunum um frú Börtu. Og þótt frú Barta, sem talar með amerískum hreim í þokkabót, sé óneitanlega mjög skondin, á hún það skilið að smátt og smátt verði minningin um fyndnu bartana daufari og daufari. Þetta hef ég ákveðið og ég ætla að standa við það.

Annað sem mér hefur alltaf leiðst er sjálfsánægt fólk. En nú er ég orðin ein af þeim. Ein af þessu fólki sem mér leiðist svo. S.l. mánuði hef ég komist að því að mér líður hvergi betur heldur en þegar ég er böðuð í hóli. Ekki bara af og til, heldur alltaf. Ég þarf bara að fá minn dagsskammt. Á nokkurra tíma fresti. Ef of langur tími líður þá kalla ég eftir slíkum skammti. Og þótt mér hafi nú tíðum verið hælt í gegnum árin fyrir ýmsar sakir, þá kalla ég eftir annars konar lofi þessa dagana. Jebb, eingöngu fyrir útlitið.

Ég er því orðin mín versta martröð. Sjálfhverf og öll á yfirborðinu. Það er hins vegar alltaf gott ef maður gerir sér grein fyrir eigin veikleikum. Það er forsenda þess að vinna með þá. Ég er hins vegar ekki svo viss um að ég kæri mig um það. Ég satt best að segja kann ákaflega vel við minn dagsskammt og nýt þess að horfa á mig visna, bíða eftir nýju eintaki af Vogue, kaupa föt og snyrtivörur. Síðan sit ég hin rólegasta og bíð eftir meira hóli.

fimmtándaseptemberkrísan

2004-09-14T21:43:00.000Z

Ég hef alltaf miklar væntingar til afmælisdaga. Eflaust má rekja það til yngri ára þegar afmælisgestir settust við stofuborðið hver með litla kók eða appelsín og e-r Disneypappafígúrur utan um hverja flösku. Kremakakan hennar mömmu var alltaf aðalmálið og sú sem allir muna eftir.

Síðan þetta var hafa ekki margir afmælisdagar staðið upp úr. Stelpupartýið í 25 ára afmælinu og eftirmálar þess, sem fólust í mjög skyndilegum, stuttum og leiðinlega nánum kynnum við hagfræðinema. Ég lærði þá að treysta aldrei slíkum mönnum.

Þrítugsafmælið mitt, sem af trúarlegum ástæðum var haldið á páskum, gleymist engum sem þar var. Mikið af óboðnum gestum, sem sumir fengu að vera, myndataka á salerni, súludans, ægileg drykkja, þekktur útvarpsmaður fór út í fýlu, vinkona keyrði mjög ölvuð heim og hárið á Bergrós stóð í ljósum logum.

Þrátt fyrir að árin færi mér fleiri og fleiri afmælisdaga, tekst mér alltaf að fara í sama hringinn þegar nær dregur. Ég er meyja og hegða mér stundum í samræmi við það. Smámunasemin, sem oft kemur sér vel, kemur sér aldrei vel þegar ég sjálf á í hlut. Þannig er ég búin að velta fyrir mér möguleikunum á morgunverði með vinunum, súpu í hádeginu, kökuboð sem ég gæti endað á áfengum drykkjum, hlaðborð og klikkað partý og svo mætti lengi telja.

Allar þessar vangaveltur, plön og listar ætla mig, bráðunga stúlkuna, lifandi að drepa. Ég hef því ákveðið að vera að heiman.

Þrátt fyrir að árin segi eina sögu, þá segir endalaus visnun mín annað. Ekki einungis visna ég í ummáli og hæð, ég virðist einnig visna í aldri. Ég er stelpulegri en ég var fyrir 8 mánuðum og ætla að hegða mér í samræmi við það. Á morgun fer ég út í sveit á fyllerí með 4 bretum og 3 dásamlegum hommavinum. Loksins er komið gott afmælisplan.

laus er staða....

2004-08-30T18:32:00.000Z

... húshomma á sambýli homma og hækju á Nönnugötu.

Ég og minn hýri eiginmaður skiljum nú að borði og sæng og því eru öll spil frí. Ja, svona nokkurn veginn. Við munum búa í fjarbúð það sem eftir lifir árs og því hef ég ekki fullt tilfinningalegt frelsi til að leika við hvaða hommaling sem er.

Flestar umsóknir verða þó skoðaðar.

Á fleygiferð

2004-08-26T18:57:00.000Z

Ég ekki löt að blogga. Þvert á móti þá blogga ég á hverjum degi í huganum og síðustu dagana hef m.a.s komið einu slíku aðeins lengra. Ég er sum sé búin að skrifa langt og mikið blogg sem ég hreinlega kem ekki frá mér. Bendillinn ratar ekki í rétta átt.

Ég hef því verið að velta því fyrir mér hvað valdi. Líklega er skýringin sú að tiltekið efni sé enn of viðkvæmt fyrir mér til þess að ég geti klárað dæmið. Ég er nefnilega að skrifa um ferðalag.

Ekki samt ferðalag frá einum stað til annars. Ja, og þó, í huglægum skilningi. Kannski er það klisja að kalla það ferðalag, en mér dettur ekkert betra í hug. Ferðalag sem er rétt að hefjast og er langt í frá að verða lokið.

Ferðalag sem ég er ein að upplifa og enginn getur skilið nema viðkomandi sé ég. Mín upplifun á því að kveðja 65 kíló á 7 1/2 mánuði. Finna fyrir endalausum breytingum og reyna að skilja þær samtímis því að bíða spennt eftir fleiri breytingum.

Bloggið sem ekki kemst á áfangastað er um listann minn. Listann sem ég gerði í janúar um alla þá hluti sem ég ætla mér að gera í mínum mjóa heimi. Sumt hef ég þegar gert. Mun fyrr en ég bjóst við. Annað er eftir, enda langt ferðalag fyrir höndum.

Ég sagði við góða vinkonu mína, í spjalli um x-lover, að maður ætti kannski ekki að súpa vín úr gömlum belgjum. Kannski ég láti það gilda um fleiri hluti. Prófi hér eftir bara e-ð nýtt, eins og t.d. paraglider.

sleeping with the enemy...

2004-08-19T19:55:00.000Z

Ég er engin tík.

Þvert á móti þá er ég tiltölulega fordómalaus gagnvart fólki af öllu tagi og hegðan þeirra. En ég verð þó að vera heiðarleg og viðurkenna fordóma mína gagnvart því fólki sem leggur lag sitt við Sjálfstæðisflokkinn. Í því ljósi er það eflaust undarlegt að í dag var ég tík.

Í dag, kl. 1700, fór ég sem lagskona Kristins, brátt íbúa í Mastró, í hanastél í boði ungra sjálfstæðiskvenna er standa að vefritinu tíkin.is. Þessar ungu konur er undantekningarlaust grannar og nær undantekningarlaust ljóshærðar. Ég féll því ekki inn í hópinn svo auðveldlega. Ég komst hins vegar að ýmsu.

Ég komst að því að það er erfitt fyrir róttæka unga konu, eins og mig, að halda andliti í svona samkvæmi. Ég komst að því að Pétur Blöndal var valinn tík ársins 2004. Ég komst að því að allir þeir sem kynntu sig fyrir mér, tíkur, sjálfstæðisplebbar, þingmenn eða ráðherrar höfðu öll gott og traust handtak og alúðlega framkomu. Líklega öll búin með Dale Carnegie-pakkann. Ég komst einnig að því að ef maður lyftir glasi en segir ekki skál, sé líklega sambærilegt við að standa upp en fara ekki með trúarjátninguna. Sem sagt, ekkert að marka. Svo komst ég að því að ég ætla ekki á fleiri samkomur tengdar Flokknum.

Ja, ekki nema mér verði boðið í Valhöll. Ég held að það sé e-ð gruggugt í gangi þar.

2004-08-03T23:25:00.000Z

hilmar og nonni

Í sól og sumaryl...

2004-08-03T19:03:00.000Z

...fór ég á hæli
Þar trítlaði ég léttfætt með kraftgöngustafi í höndum um hóla og hæðir og fann mína íþrótt. Þar slasaði ég mig á golfkylfu. Þar beraði ég einnig annað brjóst mitt í tvígang í þeirri þokkafullu íþrótt er vatnsleikfimi heitir. Þar setti ég hælismet í fitutapi (8,3% á mánuði, segir mér samt lítið). Þar uppgötvaði ég að ég hef lítið á hæli að gera.

... fór ég í sumarfrí.
Í því naut ég góðs félagsskapar fólks og áfengis í Grímsnesi, hlustaði á finnskan tangó í kvöldblíðu við vatn og sagði, mér nær ókunnugu fólki, ýmislegt spennandi um kynlíf mitt (og þá annarra í leiðinni) í þeim ágæta samkvæmisleik "ég hef".
Í því keyrði ég til höfuðstaðar Vestfjarða með mínum homma, lá og tyggði strá í Bjarkarlundi í vestfirskri veðurblíðu og svamlaði í sundi í Reykjanesi í kvöldsólinni.
Í því fór ég líka upp á Bolafjall í sömu vestfirsku ofurblíðunni og fór í skógargöngu með homma og öðrum í kvöldblíðu.

...tók ég virkan þátt í skemmtanalífi borgarinnar.
Og er lítið um það að segja annað en að nú er ég dús við Glóbó, Veturliða og fleiri góða menn og er því farin að feta mig út í hinn ólgandi heim skemmtanalífs gagnkynhneigðra.

...var mér boðið í veislur.
Ég fór í afmæli til Jóns Þórs stórbónda í Borgarfirði. Ég var glöð, hreif, söng og tjúttaði til morguns. Daginn eftir var ég ekki eins hress.
Ég fór í brúðkaup Sunnu og Steina. Ég var sæt, skemmtileg, bar titilinn tónlistarstjóri fjöldaflutnings, söng Sugar town í statíf með Elínu og fékk fullt af fallegum athugasemdum um visnun mína og ótvíræða fegurð. Daginn eftir var ég samt ekki hress.

..hef ég vanrækt blogghæfni mína.
Þetta er tilraun til að bæta þar úr.

Merking daganna

2004-06-17T16:50:00.000Z

Í gær var fæðingardagur ömmu minnar frá Hrísey. Á morgun á systir mín afmæli. Í dag er 60 ára lýðveldisafmæli. Fyrir 10 árum var 50 ára lýðveldisafmæli. Það var árið 1994, árið sem allir skunduðu á Þingvöll. Það sumar var síðasta sumarið sem ég upplifði sem námsmaður. Sumarið sem ég ákvað að vera í Reykjavík, vinna og skrifa ritgerð.

Þennan dag, fyrir 10 árum, var sól og blíða. Ég byrjaði daginn á því að ljúka næturvakt, stökkva upp í strætó, út úr strætó og labba vesturbæinn í áttina að risíbúðinni í Sörlaskjóli. Strax þá, árla morguns, var fólk farið að skunda í átt til Þingvallar. En ekki ég. Ég hitti hins vegar á göngu minni búddista sem ég hafði átt vingott við fyrr á árinu. Hann bauð mér heim í kaffi með sér og dóttur sinni. Ég þáði það. Svo fór ég heim og svaf af mér daginn meðan allir hinir, sem skundað höfðu á Þingvöll, lentu í miklum umferðarhrakningum.

Þetta sama sumar fór ég hins vegar á mannamót í Húsafelli. Þar var um að ræða svifdrekamenn sem þar hittust til þess að fljúga um loftin blá. Ég er ekki svifdrekakona, en ég þótti hins vegar liðtæk sem au-pair stúlka fyrir vinafólk mitt. Ég man að það var gott veður, og ég man að ég drakk hvern svifdrekamanninn af fætur öðrum undir borðið í mikilli viskídrykkju. Svo man ég ekki mikið meira. Mig rámar þó í giftan mann, sem var eldri en lýðveldið, annan giftan sem var yngri og bjargaði mér frá þeim fyrri af miklum hetjuskap. Af sama hetjuskapnum tók hann hurðina af hjörunum þegar ég lýsti því kjökrandi yfir að lykillinn væri horfin. Svo huggaði hann mig. Nú 10 árum síðar er þessi maður fráskilinn og fyrir dyrum stendur svifdrekamót á Húsafelli. Ég hef verið fullvissuð um það að ég verði ekki boðin með.

Nú, eins og fyrir 10 árum, er sól. Í sólinni í morgun ávarpaði Davíð landslýð, alveg eins og hann gerði fyrir 10 árum. Af siðferðislegum ástæðum treysti ég mér ekki til að fara og hlýða á hann. Hann er líka leiðinlegur. Þetta er mitt ávarp. Ég er ekki leiðinleg.

Ég vildi ég kynni að meta tuðruna...

2004-06-13T19:12:00.000Z

Já nú gæti svo sannarlega verið hátíð í bæ á Nönnugötunni. Stór og mikil veisla og af nógu af taka.

Sjónvarpið er undirlagt af því mest æsispennandi efni sem sögur fara af og svo eru þeir líka svo liðlegir hjá RUV að endursýna þetta í gríð og erg, fara yfir stöðuna og taka út frammistöðuna. Fréttum er lipurlega skotið á frest til hægðarauka fyrir áhugamennina (ég meina eru þær hvort eð er ekki bara aukaatriði þegar önnur og mikilvægari málefni knýja dyra?)

Þetta er nú samt bara hluti af veislunni. Nú streyma inn tilboðin tengd þessari hátíð. Ef ég t.d. nota Visa kortið mitt oftar og betur (og þar með legg mitt af mörkum til að glæða bæði hagvöxt og verðbólgu) á ég þess hvorki meira né minna en kost á að detta í sannkallaðan lukkupott og jafnvel komast á fótboltaleik (erlendis!) í kjölfarið. Þvílík og önnur eins hamingja.

Svo á ég líka möguleika á ýmsum tilboðum og afsláttum af margskonar knattleiksvarningi. Ég get fengið mér hár (mér skilst að það sé hárleysi núna) eins og Metróhomminn Beckham fyrir skít á priki og nú get ég líka borðað flatbökur á sérstökum knattspyrnutilboðum. Nú ef ég svo þamba kók sem mest ég má með knattbökunum get ég eflaust unnið eitthvað tengt þessari miklu veislu, kannski lyklakippu eða eyrnalokk, hver veit?

Það gæti því verið sannkölluð veisla hér á Nönnugötunni þessa dagana. Mætti svei mér þá líkja því við hálfgerða himnasælu. En einn er þó sá galli á þessari gjöf Njarðar.

VIÐ HÖFUM ENGAN ÁHUGA Á FÓTBOLTA!

Gaman

2004-06-07T19:09:00.000Z

á Nönnugötunni
Félagslífið hefur verið með blómlegra móti á Nönnugötunni. Það hefur þó verið einkennandi fyrir gestaganginn að 99% gesta hafa verið karlmenn og meirihluti þeirra átt það sameiginlegt að girnast aðra karlmenn. Það hefur því verið sjálfgefið að hugurinn hefur leitað í djúpa þanka um vinkonuskort. Ég hef jafnvel íhugað að auglýsa eftir einni slíkri, plús eða mínus 30, með vináttu í huga. Þessi hugsanlega nýja vinkona mín mætti hafa áhuga á lestri góðra bóka, rauðvínssulli, jazztónleikum (jómfrúin á laugardögum, kaffi list á fimmtudagskvöldum og hótel borg á sunnudagskvöldum og engin(n) til að fara með), matargerð fyrir litla sem stóra maga, gönguferðum við sjóinn og gagnkynhneigðu skemmtanalífi. En þetta er útúrdúr. Það sem jafnframt hefur einkennt félagslíf Nönnugötunnar undanfarnar 3 vikur er nokkur drykkja áfengis. Ég hef því jafnframt dottið í vangaveltur um það hversu gæfulegt það sé í raun að öðlast alla þessa orku ef henni er eytt í lok hverrar vinnuviku. En stundum hugsar maður of mikið.

á hælinu
Nú bruna ég á hælið við fyrsta hanagal, alla virka daga. Þar sprikla ég um mela og móa og hreyfi mig tígulega í sundi. Þar ætla ég líka að læra golf og hugsanlega fara á hestbak og stunda siglingar. Þá strokast nú slatti út af "í mínum mjóa heimi mun ég"-listanum. Það hefur hins vegar ekki gerst enn og því engin ástæða til þess að orðlengja það. Það sem hins vegar hefur gerst er að fjöldi starfsfólks hælisins hefur dáðst að endalausri rýrnun minni. Ég fékk m.a.s. þá athugasemd frá kollega sem þekkti mig ekki í sjón að hún hefði verið að velta því fyrir sér hver þessi unga stúlka væri. Jú, jú mikið rétt, það var hún ég.

saman
Ég og Nönnugötuhomminn stundum menningarlífið af miklu kappi. Það lýsir sér best í viðveru okkar á Körper, þar sem við vorum umvafin leikurum, ballettdönsurum og forseta (a.m.k. var eitthvað fólk í salnum að tala um það). Okkur fannst æðislegt.

Við höfum líka farið á óformlegri mannfagnaði. Við sátum kúltiverað kvöldverðarboð til smaladrengjanna og nutum matar með þeim og Kristjáni Frey og við erum fersk eftir útskriftarveislu Kristínar Drafnar sem innihélt m.a. innlit í ægilega artí partý þar sem allir voru ógeðslega mjóir, tónlistin var með öllu ódanshæf og ég var næstum því bitin í rassinn. En að öðru leyti var útskriftarfögnuðurinn einstaklega vel heppnaður.

Ég og heimilisvinurinn Hannes fórum, ásamt 2 enskum stúlkum, í Bláa lónið. Þar með byrjuðu útstrikanir af krafti af "í mínum mjóa heimi mun ég..."-listanum mínum. Ekki einungis fór ég á almenningsbaðstað í fyrsta sinn í skrilljón ár, heldur fór ég í mína fyrstu ferð í lónið. Þangað hafði ég nefnilega aldrei komið. Ég sá Bláa lónið heldur ekki í bíó. Ég læddist inn eftir hlé í Alþýðuhúsinu á Ísafirði, eins og var töluvert sport á þeim tíma, en uppskar straff í kjölfarið. Ég man það enn hversu gífurlegt áfall það var að fá ekki að sjá þessa stórmynd á breiðtjaldi. Það var því æðislegt að fá að fara í Bláa lónið og vera ekki í straffi.

Hef stundað samkynhneigðan skemmtistað í töluverðum mæli undanfarnar vikur. Það kemur þó ekki til af góðu, hommarnir í lífi mínu vilja lítið rækta gagnkynhneigða strákinn í sér og prófa e-ð annað. Þær litlu tilraunir sem ég hef gert með að slíta mig frá hækjunni í mér og skella mér á aðra bari hafa endað með ósköpum. Ég hef m.a. verið spurð að því hvort ég selji e-töflur. Ég! Lít ég út fyrir að vera alsælusölukona? Ég hef því undantekningarlaust endað í villtum dansi með strákunum. Ég hef því haft af því þó nokkrar áhyggjur að ég kunni ekki lengur á gagnkynhneigt skemmtanalíf. E-a hluta vegna fell ég eins og flís við rass við Glóbó, sem finnst Huldur æðislegar og Veturliða, sem á 30.000 kr. leðurbuxur og alla hina sem sogast að mér á dansgólfinu. Er þá e-r ástæða til þess að breyta einhverju?

Sjálfs er höndin hollust

2004-05-20T20:20:00.000Z

Ég er tiltölulega sjálfbjarga. Ég kann satt best að segja að gera ýmislegt. Ég er best fyrir framan eldavélina, liðtæk með nál og tvinna, hef málað heilu íbúðirnar ein og óstudd (ekki vel að vísu), veit að það þarf að skipta um tímareim á töjótunni á 100.000 km fresti, kann að stilla myndbandstæki, sjónvarp og síma og ég rækta kryddjurtir eins og vanasti garðyrkjubóndi. Og er þá fátt eitt talið.

En þetta er ekki nóg. Mér hefur aldrei reynst auðvelt að negla nagla í vegg án þess að taka góðan part af viðkomandi vegg með í kaupbæti. Og samt kann ég límbandstrixið. Ég kann ekki að tengja ljós. Ég kunni það samt einu sinni, e-ð litasystem á vírunum. Og ég kann ekki á borvél. Og er þá fátt eitt nefnt.

Undanfarið hafa hugsanir um vangetu mína eignast rúman stað í kolli mínum. Það á sér eflaust skýringar í hilluuppsetningunni og þeirri staðreynd að enn er ýmislegt liggjandi á gólfinu í íbúðinni sem betur ætti heima upp á vegg. Kannski skiptir það líka máli, í þessu samhengi, að þegar hún Stína í risinu kom og leit hilludýrðina augum spruttu fram samræður okkar á milli um þessi praktísku atriði. Þá sagði hún Stína að maður yrði að geta bjargað sér. Síðan þá, í 5 óslitna daga, hef ég velt þessu fyrir mér.

Því var það að í fyrradag tók ég ákvörðun. Ég ákvað að daginn eftir, í gær, skyldi ég fara ein í búð sem m.a. selur fylgihluti fyrir konur. Sumum finnst það kannski ómerkilegt vígi að ráðast á. En mér er hins vegar þannig farið að finnast svona búðir ókonuvænar, með heilu rekkunum af klámmyndum, rassatöppum og pakkningum með myndum af ljóshærðum konum með brjóst sem fá mig til að fölna að gera e-ð við sig eða aðra. En þetta er nú bara mín skoðun. Og því fullkomið vígi fyrir migað ráðast á. Þið vitið, svona til að hafa prófað það.

Það er skemmst frá því að segja að ferðin gekk nokkurn veginn hnökralaust fyrir sig. Ég að vísu fór inn um vitlausar dyr og lenti inn á kontór í fanginu á ægilega sætum afgreiðslumanni verslunarinnar. En það veitti mér bara öryggi. Ég horfði með vorkunnarsvip á tvo atvinnulausa, bólugrafna unglinga sem skoðuðu myndbönd af kappi, valdi ákveðin á milli varanna sem í boði eru og öll eru kennd við dýr. Borgaði, fór út og kastaði pakkningunni.

Á morgun ætla ég að prófa að bora.

Þá,nú og síðar

2004-05-18T14:52:00.000Z

Best að byrja á sömu nótum og ég endaði fyrir viku. Í gærmorgun eignuðust Birna mín Málmfríður og Heiðar litla hnátu, sem er velkomin viðbót í Skólavörðuholtið og 11 mínútum síðar eignaðist Erna Sigrún ísfirska hnátu. Og í dag er frk. Birna Júlía SunnuogSteinadóttir ársgömul.

Og frá gleðitíðindum í tíðindi vikunnar. Mikið hefur gengið á hér á Nönnugötunni undanfarna viku. Spýtur, skjannahvítt, háglansandi lakk og álprófílar hafa nú breyst í glæsilegar bókahillur sem prýða heilan vegg. Og ég veit að tiltekinn bókahommi gleðst yfir þeim fréttum. Samhliða þeirri vinnu sýndum við homminn snilldartakta, hvort á sínu sviði, til hjálpar Kiddý vinkonu okkar sem var að klára útskriftarverkefnið sitt við Listaháskólann. En það er kannski ekki öllum ljóst, að hjartagæskan er alltaf í fyrirrúmi á Nönnukaffi.

Eftir svefnlitlar nætur skunduðum við á tískusýningu í Hafnarhúsi á laugardaginn, þar sem fyrrnefnd verk voru ótvírætt og sé fyllsta hlutleysis gætt, það flottasta á sýningunni.

Er við, seinna þennan sama dag, lögðumst til hvíldar grunaði okkur ekki að það gæti farið nærri því að kosta okkur hommajólin. Þökk sé símhringingu nokkrar mínútur í 7, að svo fór ekki. Þveröfugt við fyrri fyrirætlanir vorum við ein á báti við eurovision-áhorf, en fengum félagsskap Hannesar og vinkonu hans við stigagjöfina. Restin af kvöldinu innihélt partý út á nesi, karoke, cosmo, meindýraeyði, drukkinn ökumann, mikinn dans og þreytta hækju.

Nú er ég "grasekkja" í 4 daga. Sambýlishomminn horfinn á vit húsa og annarra ævintýra í Berlín og eftir sit ég.

Framundan er hins vegar útskrift Ellýjar vinkonu minnar, Körper á Listahátíð, útskrift Báru frænku úr MBA-námi, Kiddýjar úr LHÍ og Edit Piaf með heimilishommanum og Hannesi. Og ábyggilega margt annað sem ég kann ekki skil á enn...

"Því ég án þín og þú án mín er skrýtla sem að skortir grín"

2004-05-11T16:04:00.000Z

Við, homminn og hækjan, eigum sitt hvorn afmælisdaginn. Í dag er annar þeirra. Ekki minn. Afmælisdrengurinn er 28 ára í dag, ég er aðeins eldri og á afmæli sama dag og Davíð Oddsson stimplar sig út í síðasta sinn úr stjórnarráðinu. Minn dagur er því að mörgu leyti merkilegri, en það er óþarfi að orðlengja það að sinni.

Afmælisdrengurinn er besti vinur minn og að auki mörgum hæfileikum gæddur. Hann kann að teikna hús, spilar á píanó og kann að spila "vem kan segla" á gítar. Hann veit óhugnanlega mikið um júróvisjón og hefur starfað hjá Fiski 2000 á Blönduósi og verið bæjarfulltrúi á Ísafirði. Hann kann að prjóna og fylgist vel með heimsmálum og stjórnmálum. Hann er vinstrisinnaður og sem betur fer að verða örlítið róttækari með árunum (öfugt við suma aðra homma í okkar lífi...). Hann er með græna fingur og þrífur betur en ég.

Afmælisbarn dagsins er óskaplega fallegt karlmannseintak, gáfaður, kann að bora í veggi, mála og tengja ljós. Hann kann ekki að elda en er kominn með hina sæmilegustu upphandleggsvöðva.

Til lukku með daginn elskan.

Allar heimsins lystisemdir og fleira til

2004-05-08T00:27:00.000Z

Lífið á það til að koma manni skemmtilega á óvart. Hversdagslegir atburðir reynast oft á annan hátt en maður býst við og býr sig undir. Undanfarnir dagar hafa lumað á ýmsu sem komið hefur mér á óvart.

Ég átti til dæmis ekki von á því að matarboð og rauðvínssull með nær ókunnugum manni gæti orðið öðruvísi en örlítið þvingað. En það kom mér einmitt á óvart hvað það var gaman að fá nýjar skoðanir og sjónarmið inn á Nönnukaffi. Takk Fjalar, þú ert alltaf velkominn í hús.

Er ég bjó mig undir fimmtugsafmæli á s.l. helgi átti ég nú ekki von á neinu stórkostlegu öðru en að hitta móðurfjölskylduna og eiga þægilegar samræður. En það kom mér á óvart hvað ég er heppilegur gestur í slík afmæli. Fyrir utan trúnaðarsamtölin við hina og þessa þá veit ég það núna að uppskriftin að góðu samkvæmi felst í Queen, Elvis, Barry White og Geirmundi. Þetta vita eflaust flestir, en mikið sem það kom mér þægilega á óvart.

Er ég, í félagi við húshommann og annað gott fólk í húsinu, arkaði svo daginn eftir út í kuldann til þess að taka til í okkar ranni var ég grunlaus um það að ég myndi lenda í útistöðum við nýjan íslending. En þannig er að í portinu í húsinu eru 2 ólöglegar íbúðir sem hýsa undarlegt fólk. Í annarri íbúðinni býr maður um fertugt sem hlustar á skrýtna tónlist og horfir á þýskar klámmyndir á nóttunni og hefur hátt. Í hinni býr kona af erlendu bergi brotin ásamt 1-2 unglingsstrákum. Það var einmitt hún sem ég átti orðastað við eftir tiltektina miklu. Deilan snérist um kassa, eins og flestar deilur gera, og það var í henni sem ég sagði þá ágætu setningu "what geymsla". Það hefur komið mér mikið á óvart hversu auðveldlega ég aðlagaðist slæmu enskunni hennar og gerði að minni.

Það kemur mér ævinlega á óvart hvernig góð hugmynd að kveldi getur reynst svo slæm daginn eftir. Er við hjónaleysin kvöddum Beðmálin í félagi við vin okkar Hannes, þótti mér það snjöll hugmynd að hrista í Cosmopolitan þeim til heiðurs. Það var frábær hugmynd, ég fékk leiftur í augun á fyrsta hanastéli, mikla frásagnargleði á öðru og barlöngun á síðustu sopanum. Við fórum því á næsta bar, hverfisbarinn okkar Ölstofuna og ég kom heim vel slompuð. Í dag hefur mér lítið þótt til þessarar hugmyndar koma enda heilsan í lakara lagi. En það hefði kannski ekki átt að koma mér á óvart...

Empathy

2004-04-30T16:54:00.000Z

Er samfélög lenda í vanda þá þjappar það þeim, sem því tilheyra, saman. Samfélög geta verið af margskonar toga. Eitt land getur myndað samfélag, bæjarfélag eða íbúar í fjölbýlishúsi. Hræðilegir atburðir eins og stríð, náttúruhamfarir og slys hafa þannig yfirleitt þau áhrif að fólk finnur til samkenndar. Við, íbúarnir í mínu húsi, fundum þessa samkennd í gærkveldi.

Þar sem ég er heimavinnandi hækja þessa dagana, varð ég vör við að sjónvarpið mitt hætti að virka í gærdag. Ég fékk smá móðursýkiskast, en ákvað að bíða og sjá til. Ég slökkti og kveikti mjög oft, skoðaði allar tengingar tvisvar sinnum og fékk sambýlinginn til að gera það sama og gaf jafnframt í skyn að hjólið hans væri á e-n hátt að rugla loftnetið (???). Ég var því að því komin að bugast er fréttatíminn leið og ekkert hafði breyst.

Loks, 6 tímum síðar, fór ég fram. Ég hafði þá án árangurs reynt að ná í hana Stínu í risinu til að athuga um ástandið á hennar sjónvarpi, óafvitandi að hún sæti sæl að horfa á flamengo-manninn. Ég bankaði því upp hjá Stebba, sem hefur það á samviskunni að hafa ógnað mér og hótað í ölvímu (allt skráð hjá löggunni), en sá strax að hann var að horfa á útlenska íþróttastöð og allt var í fína. Í þann mund sem tárin voru að skella á kinnunum, birtist hann Árni úr eldhúsinu hjá Stebba.

Árni, sem nálgast nú áttrætt, býr á annarri hæð og á 2 græna fornbíla af Ford-gerð. Annan notar hann hvunndags en hinn þegar hann fer í bústaðinn á Laugarvatni. Hvorn bílinn sem hann notar, leggur hann honum alltaf fyrir framan fremsta bílinn á Nönnugötunni. Skiptir þá engu hvort framhjólin lendi á Njarðargötunni, svo fremi sem hann sé fremstur. En Árni er indæll, og í gærkveldi tók hann hendur mínar í sínar, strauk þær og sagði mér að sjónvarpið sitt væri líka bilað. Og í sama mund og hann sagði mér að loftnetsmaðurinn væri á leiðinni, kom hann Palli niður á pallinn.

Palli býr í risinu með sambýliskonu sinni, hann er músikant og tilheyrir okkur unga fólkinu sem eigum 3 minnstu íbúðirnar. Við ráðum því engu, stóru íbúðirnar rakka sig saman gegn framúrstefnulegum hugmyndum okkar unga fólksins sem eigum bara litlar íbúðir (mín er samt stærst þeirra). Þarna vorum við öll samankomin, íbúðareigendur í húsinu, fyrir utan Stínu sem horfði á Cortez og Heiðar, sem er hvort eð er leiðinlegur.

Á þessari stundu fann ég að ég tilheyrði samfélagi. Góðu samfélagi, þar sem sjónvarpsleysið varð hvati til aðgerða. Eflaust voru misjafnar ástæður fyrir því að við fundum öll fyrir djúpstæðum missi yfir sjónvarpsleysinu og kannski var ég ein um það að vera á barmi taugaáfalls yfir því að missa af Sex and the city. En samhygðin og stuðningurinn hvert af öðru var ósvikin. Hálftíma síðar var sjónvarpið komið í lag.

Á sunnudaginn hittumst við öll aftur og tökum til í húsinu og portinu okkar. Þá getum við rifjað upp þetta kvöld þegar sorgin knúði dyra á Nönnugötunni. Seinna getum við kannski brosað við minninguna.

Nyt liv for alle, nyt liv for dig...

2004-04-27T17:43:00.000Z

söng ég af öllum lífs og sálarkröftum á SUM 1982. SUM er, fyrir ykkur sem ekki vitið, kristilegt skólamót sem kallast á útlensku skoleungdomsmote. Svona stuðsamkomur sótti ég fyrir öllum þessum árum og óraði ekki fyrir því að þessar línur ættu eftir að enduróma í huga mér á nýrri öld. Kannski eru þessar línur mér svona hugleiknar þessa dagana vegna djúpra pælinga minna um nýtt líf og hvað það hugtak geti þýtt.

Þannig þurfum við hjónaleysin að takast á við nýtt líf án græna sófans. Eflaust halda einhverjir, eftir tregafull orð okkar, að við sitjum hnípt á gólfinu í söknuði en það er nú öðru nær. Þegar eitt líf fjarar út, tekur annað við. Það gildir líka um sófa. Sá græni var mikil fjárfesting á sínum tíma, en nú eru aðrir tímar og því var sjónum beint að ódýrum lausnum. Klippan-sófinn sænski var á kreppuverði, er ægilega stílhreinn og hentar vel fyrir hækju sem vill einfalda líf sitt. Hann var einmitt hannaður í herbúðum IKEA árið 1982, eða sama ár og ég fór til Tonsberg til þess að tilbiðja Jesú með söng mínum. Nýja lífið, sem ég og allir skandinavísku, trúuðu krakkarnir sungum um, mætti því ef til vill heimfæra upp á sófann. En hlægilega ódýr sófi kallar á meiri fjárfestingar og því varð úr að ég lét drauminn rætast og keypti mér 4 samstæða stóla við borðið mitt. Á minni 15 ára búskapartíð hef ég aldrei átt samstæða stóla og hef því hafið nýtt líf í alrýminu.

En nýtt líf á ekki eingöngu við líf með eða án húsgagna. Þannig þarf heimilishomminn að hefja nýtt líf með ör. Þetta tilvonandi ör er afleiðing fólskulegrar árásar listamanns með bjórflösku. Það var reyndar lán í óláni að maður þessi, skyldi þó vera þetta listrænn. Þannig tókst honum að henda flöskunni svo smekklega að sár það, er af kastinu kom, er í beinu framhaldi af augabrúninni og í samskonar fallegum boga. Áverkarnir munu því ekki á neinn hátt draga úr fegurð hommans. Hans nýja líf verður alveg jafn fallegt og áður.

Mitt nýja líf er í daglegri vinnslu. Í því verð ég bomba, beib og bjúti...

Já Sófus er allur

2004-04-24T00:20:00.000Z

Mér finnst ótrúlegt að þurfa að rita þessi orð til þín núna Sófus minn. Í blóma lífsins ákvaðstu að kveðja þennan heim og halda á vit eilífðarlendna endurvinnslunnar. Eftir langa, erfiða og oft tvísýna baráttu, var svo komið að okkur var öllum ljóst að þetta stríð var tapað. Þú varst alltaf svo sterkur og góður, veittir okkur skjól og hlýju og huggaðir okkur á erfiðum stundum með þínum glaða græna lit og gildu örmum. Sorgin er sár Sófus, en við sem eftir stöndum munum ætíð minnast þín með sól í hjarta okkar. Vertu sæll kæri vinur.

Þeim sem vildu minnast Sófuss er bent á að heimsækja æskustöðvar hans hér.

In memoriam...

2004-04-23T22:14:00.000Z

Græni sófinn er allur.

Hingað kominn frá Englandi eignaðist hann sitt fyrsta heimili í kennaraíbúð á Torfnesi, fluttist við árbakka Blöndu rúmlega ári síðar og bjó síðan við slæman kost í búslóðageymslu í Hafnarfirði. Er hann eignaðist aftur heimili á Ísafirði var það á Suðurtanganum, en flutti alfarinn til Reykjavíkur, eftir nokkurra mánaða geymslu í Þróunarsetri Vestfjarða, árið 2000. Græni sófinn undi hag sínum ágætlega upp á 10. hæð í Austurbrún, en eignaðist loks varanlegt heimili fyrir 17 mánuðum að Nönnugötu 16, þaðan sem hann kveður nú.

Græni sófinn geymir minningarsjóð frá öllum heimilum sínum. Hann var mikilvægur hluti skemmtanalífs margra ísfirðinga og hótelgesta sumarhótelsins á Torfnesi. Hann naut lýðhylli í partýum náði því að taka 14 manns í sæti í einu á þessu fyrsta heimili sínu. Hann var mikilvægur hluti Torfnesballsins hins fyrsta og hann fóstraði okkur Sunnu vel, hvekktar og á róandi, eftir frækilega bílveltu. Þar leyfði hann ófáum að sofa úr sér ölvímu, upplifði nýjar kenndir vakna hjá gestum sínum og hlustaði á mörg spennandi trúnaðarsamtöl.

Græni sófinn tók við þreyttum starfsmanni Fisk 2000 og jafn lúnum félagsráðgjafa, á Blönduósi. Í honum kúrðum við homminn, það sama haust, og fylgdumst með útför Díönu okkar og hann tók við tárum okkar.

Græni sófinn tók þátt í júróvisjónpartý á Suðurtanganum þegar hún Selma okkar keppti og fagnaði með bronsverðlaunahöfum í sandkastalakeppninni á Holti sumarið 1999. Hann hélt upp á þrítugsafmæli mitt ásamt súlunni góðu, páskana það sama ár. Að vísu nokkrum árum of snemma, en það er hugurinn sem gildir.

Græni sófinn upplifði jarðskjálfta á 10. hæð, vaggaði undirritaðri í takt og fylgdist með móðursjúkri systur vilja flýja hús með fjölskylduna. Í Austurbrúninni var hann alltaf til staðar á svefnlausum nóttum og sem fyrr umbar hann gestakomur allra, jafnvel nakinna flugmanna.

Í græna sófanum hefur verið hlegið og grátið. Í honum hafa endalausar samræður um lífið, listina, stjórnmálin, efnahagslífið, tilfinningalífið, félagslífið, karlmenn og kynlíf átt sér stað. Hann hefur gert löng veikindafrí bærilegri og var vel liðtækur er kom að sjónvarpsáhorfi. Í honum hefur verið kysst, knúsað, kelað og knullað. Hans breiðu sæti, háa bak og veglegu armar hafa umvafið alla þá sem honum vildu unna.

Græni sófinn háði sitt dauðastríð á Nönnugötunni eftir nokkur góð ár og nokkur verri. Hans hlutverki er lokið og lífsneistinn úti. Fyrir hönd allra sem honum unnu kveð ég hann hinstu kveðju. Blessuð sé minning hans.

Blóm, kransa og annað skemmtilegt þiggjum við með þökkum í minningu hans.

2004-04-19T09:09:00.000Z

Sendum honum Birni nú smá skilaboð. Kjóstu... Kristinn þú líka!

The new chick in town

2004-04-18T23:28:00.000Z

Ég hallast að því að hallast að konum. Ég fann fyrir mikilli kvenhylli á umliðnum sólarhring og er hugsanlega áttavillt með kynhneigð mína. Æ, ég veit það ekki... En eftir gott matarboð, skemmtilega samdrykkju við fjórða mann og helst til stutt stopp á tónleikum nr. 2 með Schpilkas hélt ég út í kolsvarta nóttina á vit nýrra upplifanna.

En svo ég bakki nú aðeins: Balkanskaga-tónlistin var frábær, Daisy var þó of drukkinn og sýndi undarlega daðurstilburði sem óbærilegt var að horfa upp á, leiðinlegar gærur á pinnahælum hoppuðu á tærnar á mér og það vantaði hommann minn til þess að kvöldið gengi upp. Maður kemur þó í manns stað og í mínu tilfelli voru það 2 fagrar meyjar sem sóttu mikið í að dansa erótíska dansa við mig. Ég lét undan, enda án dansfélagans, og þessi náni dans var hreint og beint hinn ágætasti. Hvað gerir maður eftir svona reynslu? Í mínu tilfelli kom fátt annað til greina en að draga Daisy til fundar við homma og lesbíur landsins.

Ég nýt mikillar kvenhylli. Í alvöru. Ég nýt reyndar líka mikillar hommahylli, en hvað get ég gert með það. Kvenhyllin er e-ð sem ég þarf að skoða. Þetta byrjaði reyndar allt fyrir nokkrum árum á 22. Stella Hauks dáðist gjarnan að barmi mínu og sagði um hann falleg orð. Svo minnist ég líka e-r viðreynslu af hálfu ungrar konu á Klapparstígnum, en hún var bara ekki mín týpa. En eftir þetta hefur lítið gerst. Þangað til í nótt. Ég er kannski að dramatísera þetta um of, en hitt er víst að konur eru konum bestar.

Lesbía sem bjó á Ísafirði fyrir mörgum árum finnst ég sæt og frábær. Hún man líka eftir mér sem krakka/ungling og þótti mikið til mín koma, ég var víst alltaf svo hrein og bein. Lesbía af ókunnum ættum sagði að ég væri gullfalleg. Hún sagði líka að allir væru að tala um það (allir er þá væntanlega lesbíuheimurinn).

Kvenhylli mín er staðreynd. Ég virðist eiga heilmikinn séns, ég veit bara ekki hvað ég á að gera með það. Kannski ætti ég að gefa konunum séns. Æ, ég veit það ekki. Er ekki svo viss um að þær séu mínar týpur. En Dísu fannst ein voða sæt…

Matargestir óskast...

2004-04-17T16:17:00.000Z

Undanfarinn sólarhring hefur fullur pottur af kjúklingabitum legið í spænskri marineringu. Af þeim fjórum sem við höfum reynt að bjóða til kvöldverðar hefur aðeins einn þáð boðið (ó, þið svikulu hommar). Þessi eini matargestur, er ekki einungis kollegi minn, hann er einnig með minniháttar gráðu í guðfræði, af kúltíveruðu fólki kominn og því full boðlegur félagsskapur á laugardagskvöldi. Fullur pottur af Marbella-kjúkling er meira en nóg fyrir 2 homma og hækju með maga á stærð við egg. Því býðst lesendum þessara lína að reyna sig við lausu sætin við borðið. Hafa nú samband gott fólk, við erum opin fyrir ýmsu...

Fyrir kvöldinu liggur einnig pride-ball sem á í harðri samkeppni við tónleika með Schpilkas. Schpilkas, lesið þið og reynið að bera fram í hljóði, er einmitt íslensk-danska hljómsveitin sem við heiðruðum með nærveru okkar á café cultura í gærkveldi. Þangað fórum við hjónaleysin til þess að njóta Klezmer og balkanskaga tónlistar og vissum ekki fyrri til en að dansinn tók öll völd. Nú veit ég hvar sætu strákarnir halda sig. Nú veit ég að drykkjumörk mín eru 2 bjórar og ég verð í léttri sveiflu, þegar sá þriðji bætist við tekur ofsakæti völd og náttúran vaknar, við þann fjórða á ég erfitt með að labba beina línu (sem betur fer er lítil þörf á því). Nú veit ég að eftir ofsafenginn dans við gyðinglega tóna er hætta á miklum harðsperrum á framanverðum lærum. Það hefði verið skemmtilegra að vakna með harðsperrur á innanverðum lærunum og þá af öðrum orsökum...

Betri er ein hækja í stuði, en tvær í skógi

2004-04-15T15:36:00.000Z

Þrátt fyrir viðburðarríka páska finn ég litla þörf til þess að koma frá mér sögum. Ég sá stjörnubjartan himinn á Ísafirði og heyrði fuglasöng. Ég horfði á hafið og fjöllin og sá celebs og mini-celebs um allan bæ. Ég fór út öll kvöld til þess að sýna mig og sjá aðra og upplifði stemmninguna á öllum þeim skemmtistöðum sem hugsanlegt er að fara á. Sjallinn, Krúsin, Langi Mangi og Félagsheimilið í Hnífsdal, allt rennur þetta í eitt, þegar hugsunin leitar í rokkhátiðina góðu á laugardagskveldinu.

En áður að henni kemur skal það viðurkennt að ég fór á ball með uppáhaldshljómsveit 12 ára systkinabarna minna. Jú, jú, Írafár og allt. Þar sem ég var sauðdrukkin eftir 2 light bjóra og léttvínsdreitil, skrifaði ég undir greiðslu að upphæð kr. 3000, fyrir þessa skemmtun. Eftir á að hyggja var það kannski óþarfi að borga allan þennan pening fyrir nokkra grófa dansi með Kristni, sem þar með toppaði meðaltal síðustu 2ja ára í kynferðislegum atlotum við undirritaða. En maður á aldrei að sjá eftir neinu svona, heldur læra af mistökunum. Og það verður að viðurkennast að fáir hommar standast Kristni snúning þegar kemur að því að láta vel að stelpum.

Laugardagskvöldið var rokk og ról, og engin þörf á áfengi til þess að komast í stuð. Dóri Hermanns átti staðinn, hljómsveit Dr. Gunna kom öllum í dansgírinn með aðstoð Sigga Finns og Baddó, og Trabant er búin að eignast harðan aðdáanda á Nönnugötunni. Svo voru bara allir æðislegir. Ég upplifði því loksins útihátíð, með hvítu tjaldi og öllu.

Langi Mangi kvöldið eftir var ekki alveg eins mikið rokk. Megas er æði. Sumir kunna að herma eftir honum. Sumir reyna það, en geta það ekki. En hvernig sem árangurinn er, á maður ekki að syngja lögin hans ef maður heldur ekki lagi. Við flúðum staðinn.

Staðreynd dagsins

2004-04-12T17:44:00.000Z

Fika, er orðið sem Svíar nota yfir að fá sér kaffi og með því. Ef þú ert á leið til Stokkhólms er mjög fínt að "fika" á Chokladkoppen við Stóratorg í Gamla Stan. Afbragðsstaður og mjög sjarmerandi staðsetning. Svo spillir nú ekki fyrir að bakkelsið og kaffið er fyrsta flokks, staðurinn er homma- og hækjuvænn og þjónarnir yndislegir og sætir.

Helgidagaannálar Hommans og Hækjunnar - 1.hluti

2004-04-12T17:07:00.000Z

Jæja, þá er kominn annar í páskum og fríið að verða búið. Ætli sé þá ekki best að hlaupa á dálitlu hundavaði yfir það sem á daga okkar hækjunnar hefur drifið yfir hátíðarnar.

Páskadagur

Tárvot móðir og faðir kvödd eftir afbragðs morgunmat á Röntgenvagen 1, Huddinge, Stockholm. Helgin búin að vera róleg og fín hjá Svenson frænda í fyrirmyndarríkinu blágyllta. Eftir hið vanalega flugvalla og -vélastúss var lent um fjegurleytið á Keflavíkurflugvelli allra landsmanna.

Komst klakklaust í gegnum tollinn, en að sjálfsögðu þurftu tollverðir lýðveldisins af sinni alkunnu forvitni að gegnumlýsa töskurnar mínar. Ég er svei mér þá farinn að halda að einhverja nóttina hafi Leyniþjónusta Íslenska Lýðveldisins numið mig brott og komið fyrir í líkama mínum einu stykki örflögu svo hægt sé að fylgjast með öllum mínum ferðum. Ég meina, það nær bara engri átt að maður sé stoppaður í hvert einasta skipti sem maður á leið um þetta hlið. Annaðhvort er ég svona ómótstæðilegur að þeir verða bara að fá að hafa mig hjá sér, nú eða það sem mér þykir líklegra, að ég líti svona helvíti glæpamannslega út.

Ég verð nú að segja að það hlakkaði dálítið í mér þegar ég var kominn út á íslenska gangstéttina. Stóri glæpurinn hafði heppnast. Ég var kominn til Lýðveldisins með heila 17! pakka af Marlboro vindlingum og það meira að segja í lengri kantinum! Oooohh... hefndin er alltaf sæt.

Staðreynd dagsins

2004-04-05T12:55:00.000Z

Dymbilvikan (dymbildagar, efsta vika, kyrra vika) er nafnið á síðustu viku fyrir páska. Nafnið mun dregið af áhaldi sem notað var í klukku stað í kirkjum þessa viku (sbr. dumb bjalla). Sums staðar virðist trékólfur hafa verið notaður í stað venjulegs kólfs og þá kallaður dymbill.

Þennan fróðleik og margt annað má finna á vef almanaks Háskóla Íslands.

Hugleiðingar á Pálmasunnudegi

2004-04-04T22:24:00.000Z

Í dag reið stærsta trúarhátíð kristinna manna í garð á asna og eins og vanalega mun hún fara fyrir ofan minn og neðan. Eða svona hér um bil, þar sem ég telst víst til þessarra vantrúuðu heiðingja. Að vísu græðir maður sitthvað á þessu, til að mynda hátíðarfrídaga og páskaegg. Ég hef satt að segja ekki staðið í miklu súkkulaðieggjaáti eða málsháttalesningum eftir að ég komst á fullorðinsaldur. Eru þau teljandi á fingrum annarrar handar, eggin sem ég hef látið ofan í mig síðan ég var á bílprófsaldrinum. En viti menn! Haldiði ekki að hún amma mín hafi gaukað að mér einu slíku í dag. Blessuð sé hún í bak og fyrir.

Ég mun sumsé ekki eyða páskunum í að tilbiðja kallinn á krossinum. Ekki mun ég heldur gerast svo frægur að skreppa "heim" til Ísó og skella mér á Skíðavikuna eða upplifa hina vafalaust frábæru Aldrei fór ég suður - rokkhátíð alþýðunnar. Í staðinn mun ég upplifa sænska páska með mömmu og pabba, maula íslensk páskaegg á röltinu í Stokkhólmi og jafnvel kíkja í páskalamb hjá þeim Víu og Kalla Gúst. Gleðilega páska!

Sunnudagur pálmanna hófst náttúrulega í nótt á djamminu. Kíkti í botninn á gin og tónik glasi hjá Kormáki og Skildi og hitti (og meira að segja talaði við) fræga fólkið Loga Bergmann og Svanhildi Hólm. Oh, leið mín um samkvæmisheima Íslands liggur bara upp á við, ég meina, vinur minn Pétur myndi bókstaflega pissa á sig af æsingi ef hann vissi af þessu. Fleiri fréttir af fræga fólkinu á djamminu verða víst að bíða betri tíma þar sem ég verð víst að sinna öðrum og mikilvægari hlutum núna. Græni maskinn er sumsé á leiðinni í andlitið (þið vitið, þessi sem viðheldur hinum eilífa æskublóma okkar hégómlegu hommanna) og rauðvínið bíður heldur ekkert endalaust eftir mér í glasinu, svona líka sprengfullt af antioxidöntum.

Góðar stundir

... frísklegri og meira "go",

2004-04-03T19:10:00.000Z

sagði læknirinn á hælinu, um getu mína til þess að takast á við höfuðendurhæfingu part. II. Ég er nú bara ekki frá því að það gildi um fleiri þætti í mínu lífi þessa dagana. Svo sannarlega er ég frísklegri og meira "go" til þess að skoppast um hverfið og fara í gymið. Svo er ég líka frísklegri og meira "go" til þess að taka þátt í lífinu utan Nönnugötu.

Því varð það úr að ég brá mér í leikhús í vikunni, með honum Jóni Þór. Við sáum þá dásamlegu sýningu "Paris at night", með Felix og co. Það var svona líka gaman og fullt af fólki sem ég þekkti, kollegar, mamma Erps og systir Erps og Pétur Kr. og frú (er að reyna að sinna slúðrinu). Fórum síðan baksviðs, eftir stutt spjall við fyrrum yfirmann minn, Pétur, og köstuðum lofi á Felix. Þetta allt saman hefði ekki átt sér stað nema vegna þess hve ég er frísklegri og meira go.

Vegna þessa nýja frískleika og meira go´s, höfum við heimilishomminn drifið okkur á stað í iðkun sameiginlegs áhugamáls. Já, það er rétt til getið, prjónaskapur. Eftir velheppnaða ferð í musteri dauðans, komum við heim með ný undirföt, nýtt garn á prjónana og smá dekurdót (og nei Jón Þór, ekki nýtt egg). Þessi ferð lagði síðan grunninn að dásamlegri stund í samlífi mínu og míns hýra eiginmanns.

Yfir ljúfu lífi kynsystra minna í Beðmálum í borginni áttum við okkar ljúfu stund með rauðvín í glasi, grænum andlitsmaska (Magnaminty frá Lush) og prjónunum. Getur það orðið e-ð frísklegra og meira "go" .

Ikke lige min type...

2004-04-02T00:00:00.000Z

Det er sjovt at tænke om mænd. Men selvom jeg tænker og tænker, er der faktisk slet ikke sket noget der har ført mig videre i jagten på den eneste ene. Jeg besluttede mig derfor for at assistere husets bøsse med sin jagt, stakkels manden er jo ikke i besiddelse af den samme store mængde tålmodighed som hans bøssekrykke gør. Udover den ovænnævnte tålmodighed, har jeg også en del andre gode talenter som man kan gøre brug af på sådanne jagt. Her kan fx. nævnes min utroligt sensitive gaydar (bøsse-radar) og en ret så stor tiltrækningskraft når det gælder homoseksuelle mænd.

Vi har derfor i fællesskab trukket i arbejdstøjet og bruger nu ganske systematiske jagtmetoder, hvoraf mange som jeg aldrig nogensinde havde hørt om før. Bøssernes måde, at jæge den eneste ene på, lader nemlig til at være meget mere original og kreativ en hos mennesker af min kaliber. Her skal først og fremmest nævne homocomputerspillet (IRC chatsider på internettet), hvor mænd, under falsk identitet, kan tale med andre mænd om alt mellem himmel og jord. Begyndelsen er altid den samme: APK - alder - placering - køn. På denne måde kan man med lynets hastighed sortere skraldet fra. På grund af dette har vi nu fået nogle rigtig gode venner, venner som bærer navne som bottom, gay3some, stok, bihorny, hornyass og sidst men ikke mindst apachegay. Det viste sig jo også at ham den sidstnævnte er én vi kendte lidt til på forhånd. Men efter at have bagt på husets bøsse, n.b. med dårlige resultater, vil han næsten ikke kendes ved os i dag.

På det sidste er jeg dog blevet sent i eksil fra spillet og jeg har slet ingen anelse om hvad i alverden grunden til det er. Jeg kan fx. sagtens deltage i en hed debat om aktiv vs. passiv (eller det bedste: begge dele). Men til trods for min positive og opbakkende indblandning, har vi endnu ikke fanget byttet. Der skal ikke herske nogen tvivl om at min bøsse er meget smuk, intelligent og har et dejligt nærvær. Det samme gælder ikke alle de andre vi har mødt. Nogle har fx. ringe på fingrene, største delen går rundt med afbleget hår og en utroligt stor del lever i et fast forhold, men enten lader som om de ikke er det, eller lever i et "åbent" forhold. Det bliver nok svært at finde den rigtige type.

Nu er der én der har vist sig at være lun på min mand. Jeg synes han er ret spændende. Bare det var mig der kunne bestemme.

Ekki mín týpa...

2004-04-01T20:19:00.000Z

Það er gaman að hugsa um karlmenn. En á meðan ég hugsa og hugsa hefur í sjálfu sér ekkert gerst mér til framdráttar í leitinni að hinum eina sanna. Ég ákvað því að einbeita mér að því að aðstoða heimilishommann við hans leit, enda hefur hann ekki til að bera sömu þolinmæðina og hækjan hans. Ég hef enda ýmsa hæfileika til að bera sem geta gagnast við þá leit, eins og mjög næman gaydara (radar á hommaskap) og einstakt aðdráttarafl þegar kemur að samkynhneigðum karlmönnum. Við höfum því í sameiningu unnið kerfisbundið að leitinni og með leiðum sem mér voru alls ókunnar fyrir. Svo virðist nefnilega sem að hommar séu mun frumlegri við leitina að hinum eina sanna, heldur en fólk af mínu tagi. Þar ber hæst hommatölvuleikinn. Þar geta menn, undir skjóli nafnleyndar, rætt við aðra menn um allt milli himins og jarðar. Byrjunin er þó alltaf sú sama ask aldur - staðsetning - kyn. Þannig má á örskammri stund, sortera hismið frá kjarnanum. Nú erum við nokkrum vinum ríkari, mönnum sem heita nöfnum eins og botn, gay3some, prik, bihorny, hornyass og síðast en ekki síst apachegay. Sá síðastnefndi reyndist okkur að vísu ekki alveg ókunnur þegar málið var skoðað og vill lítið af okkur vita eftir mjög svo misheppnaða viðreynslu við hommann minn.

Undanfarið hef ég þó verið útlæg úr leiknum. Hvaða undarlegu ástæður liggja þar að baki, veit ég ekki. Ég get til að mynda alveg lifað mig inn í umræður um top vs. bottom (eða það sem best er versatile). En þrátt fyrir hvetjandi og jákvæð afskipti mín höfum við ekki landað hinum eina rétta. Það er ekki ágreiningsefni að homminn minn er afspyrnu fríður, gáfaður og með yndislega nærveru en sama gildir ekki um alla hina. Sumir þeirra ganga t.d. með hringi , meirihluti þeirra er með aflitað hár og mjög margir eru í sambúð en ýmist þykjast ekki vera það eða eru í "opnu" sambandi. Rétta týpan er því vandfundin.

Nú er einn að sverma fyrir mínum manni. Ég er rosalega spennt fyrir honum. Ég vildi að ég fengi að ráða.

Café Nanna, den internationale café....

2004-03-31T23:39:00.000Z

Velkommen til Nönnukaffi, Café Nanna på dansk.

Grundet mange opfordringer fra vores trofaste læsere i udlandet, har vi besluttet os for at gøre vores lille kaffested tilgængeligt på dansk. Indtil videre har siden kun haft islandske bogstaver, ord og sætninger (og har derfor måske ikke været så brugervenlig for største delen af vores voksende internationale publikum) men fremover vil Café Nanna også servere dansk kaffe. Vi håber at vores læsere vil tage imod dette enestående tilbud med åbne arme og glæder os til at se besøgertallet stige.

Hilsen, Bøssen og bøssekrykken

Nönnukaffi, hið alþjóðlega kaffihús....

2004-03-31T23:01:00.000Z

Þar sem aðstandendur síðunnar hafa uppgötvað að vinsældir hennar ná nú langt út fyrir landssteinana, hafa þeir ákveðið að bregða á það ráð að birta hana einnig á dönsku. Hér eftir munum við birta úrval úr pistlum okkar á dönsku og um leið reyna að gera síðuna aðgengilegri fyrir erlenda lesendur okkar. Vonumst við til að þetta framtak muni mælast vel fyrir.

Staðreynd dagsins

2004-03-31T12:49:00.000Z

Rannsóknir hafa sýnt að þreyta og syfja hefur afskaplega jákvæð áhrif á tapsæri í leikjum, einkum borðspilum. Í gærkvöldi var sá er þetta skrifar sumsé einnig í gestur í Cataaan samkvæmi þeirra Lambastaðabræðra og komst þá að þessari einkar athygliverðu staðreynd.

Þar sem ég er afar tapsár maður að eðlisfari, hvort sem um er að ræða í saklausum leikjum eða á flughálu svelli ástarinnar, var ég búinn að undirbúa mig vandlega undir afleiðingar taps. Þær felast yfirleitt í því að maður tekur spilabunkann, grýtir honum í næsta vegg, hreytir vel völdum fúkyrðum í viðstadda og strunsar út í fýlu. Ef hinsvegar er um borðspil að ræða, má líka bregða á það ráð að reyna að kuðla því saman og trampa á því áður en maður yfirgefur samkvæmið. Svo frystir maður náttúrulega öll samskipti við þá sem viðstaddir voru spilið (einkum sigurvegarann) í svo sem tvær til þrjár vikur, þar til bráir af manni aftur. Að sjálfsögðu getur þetta haft í för með sér töluverð leiðindi, svona eftir á, að ég tali nú ekki um kostnaðinn við að skaffa ný spil og spilastokka.

Eftir að hafa gengið vel framan af í jómfrúarspilinu, fór nokkuð að halla undan fæti hjá mér. Ekkert bólaði þó á tapsærinu og varð ég nokkuð gáttaður. Verslunarleiðir hinna þátttakendanna lengdust óðum og borgir risu. Syðri hluti eyjunnar Cataaan, þar sem ég bjó, þróaðist hins vegar á álíka hraða og meðalstöndugt þriðja heims ríki. Fór svo að lokum að ríkið mitt hafnaði algjörlega á botni allra lífsgæðalista Hinna Sameinuðu Cataaan þjóða.

En viti menn, ekkert kom tapsærið og þar með var sigur kvöldsins í höfn, minn persónulegi sigur. Þó hlýt ég að spyrja mig: Var þetta vegna þreytu í lok langs vinnudags? Finnst mér Cataan kannski bara leiðinlegt og er þess vegna alveg sama um hvort ég vinn eða ekki? Eða er ég kannski bara á góðri leið með að hressast af tapsærinu?

Landnám á Lambastaðabraut

2004-03-31T11:40:00.000Z

Um nokkurt skeið hefur spilið Cataaan af og til komið upp í samræðum, um alls óskyld mál, hjá fastagestum okkar hommavæna heimilis. Og oftsinnis höfum við þurft að sjá á eftir þessum sömu gestum úr húsi vegna þess að þeir hafa þurft að drífa sig til Hauks frænda og Helenu, lögbærra eigenda spilsins, til þess að spila Cataaaan. Þegar ýjað hefur verið að því að við gætum verið tilkippileg að prófa hefur öllum umræðum lokið snögglega og farið undan í flæmingi með skýringar. Undanfarið hefur öðru fólki verið boðið að vera með í þessu spili, en það flutt með leynd í e-a afdali til þess að koma í veg fyrir að við fengjum skerf af þeirri köku.

Í gærkveldi kom þó kallið. Og þar sem við erum ekkert of góð í leifarnar þá þáðum við boðið án þess að hika og héldum á fund Lambastaðahommanna. Það kom þó fljótlega í ljós að boðið hafði ekkert með vináttu að gera eða góða og heillandi nærveru okkar. Okkur var öllu heldur boðið sem sannleiksleitandi fólki með mikla réttlætiskennd. Þessum kæru vinum okkar hafði sum sé sviðið sárt undan umfjöllun þeirri sem spilið góða hafði fengið í bloggheimum og vonuðust eftir sangjarnari málsmeðferð með okkur að vopni. Í gærkveldi fékk ég því að byggja bæi og borgir, leggja vegi og sigla smá. Spilið kristallaði glögglega muninn á hommum og hommarínu, þar sem hinir fyrrnefndu kepptust við að vera með lengsta vegakerfið af sama mætti og þeir ræða limastærðir við öll önnur tækifæri, á meðan hommarínan, hún ég, bjó til lítið sætt "húsiðásléttunni-þorp" þar sem öllum gæti nú barasta liðið vel og verið velkomnir í. Að geta lagt veg fyrir tré og leir, keypt skip fyrir trékind, glaðst yfir öllum málminum sem ég varð skyndilega svo rík af og rætt í mikilli alvöru um tréskortinn sem var ríkjandi bæði á Cataaan og Tranzcataaan bætti upp fyrir undirförulheit gestgjafa okkar. Kannski verður okkur líka boðið að spila með aftur. Ef ekki.... Haukur og Helena, ég bý til fantagott heimaslátrað lambalæri að hætti Marókkóbúa. Við, lambalærið, spilið og þið, hafið bara samband.

Trading places...

2004-03-29T11:31:00.000Z

... sem útleggst á íslensku vistaskipti, en það var einmitt það sem átti sér stað hér á heimilinu s.l. laugardagskvöld. En þá brá nú svo við, eftir dýrlegan kvöldverð (sem reyndar þoldi þó ekki lengi við í maga annars okkar) að í hús flykktust kvenkyns gestir. Það myndi nú á venjulegum heimilum varla teljast til tíðinda, en í hommaathvarfinu á Nönnugötu er því nú hinsvegar þannig farið. Hér sat ég því við fjórðu stúlku og homma til, sem eru einmitt kjöraðstæður til þess að ræða um skítlegt eðli fyrrum elskhuga og láta sig dreyma um nýja og betri menn. Heimilishomminn gafst þó upp og skreið í sína holu og er þá komið að kafla þeim er titillinn vísar í. Ég gerði nefnilega svolítið sem ég hef ekkert gert af frá síðasta sumri (kemur kynlífi ekkert við, Jón minn Þór). Því nú bar svo við að seint um síðir sló ég til og valhoppaði með Kiddý, Elínu og Þóru Möggu á skemmtistað í hverfinu, til fundar við fulltrúa Leikfélags Mosfellsbæjar. Ekki það að hinn heimilsimeðlimurinn geri mikið af því að hitta félaga í þessu ágæta leikfélagi, en þetta með ölvun og útstáelsi að næturlagi hoppaði e-ð á milli heimilisfólks. Það er hins vegar skemmst frá því að segja að þessi fyrsta ferð mín á krá heppnaðist með miklum ágætum, ef undan er skilin Margaritan og sú sjón er mætti mér á ganginum hjá snyrtingunni. Þar á gólfinu lá turkisblár g-strengur (er þó ekki alveg viss um litinn) sem ég er enn, einum og hálfum sólarhring síðar, að velta fyrir mér hvað gæti hafa verið að gera þar.

En áður en þetta allt saman átti sér stað hafði ég vakið sambýlinginn með kaffi á könnunni og krússant í ofninum. Þar var engin manngæska á ferðinni heldur hreinar og klárar mútur, sem báru þann afrakstur að við vorum innan stundar komin í sænska kaupfélagið til að spá og spekúlera eins og fullt af öðrum pörum og fjölskyldum af stór-miðbæjarsvæðinu. Afraksturinn af ferðinni má sjá inn á baðherbergi Nönnugötunnar, þetta líka fína egilsappelsínugula sturtuhengi, sem kætir mann við hverja ferð þangað inn.

En áður en af þessu varð hafði arkitekt heimilisins fengið hugljómun er hann þrælaðist með jif-ið (sem heitir e-a hluta vegna núna cif, en samt í sömu fínu umbúðunum og með sömu mjúku flauelskenndu áferðina sem minnir helst á...) inn á baðherbergi. Eins og allir 3 lesendur síðunnar vita, þá hefur verið æði vandasamt að sturta niður vatni úr klósettkassannum eftir athafnir. Má rekja það allt til 1. desember 2002, er Kristinn í örvæntingarfullri tilraun til þess að laga klósettið fyrir vinkonu sína, reif lokið af Gustavsberg og braut þar með sturtunarbúnaðinn. En með réttri menntun er fólki allir vegir færir, þegar kemur að því að laga svona klósett. Er því öllum boðið að kíkja á þessa snilldarhugmynd, sem kom til arkihommans í cif-vímunni, og jafnvel prófa notagildi hennar.

En áður en þetta gerðist keypti ég mér bleikar krýsur í blómatorgi Blómavals. Blómin keypti ég í tilefni af nýföllnum 30 kílóum, sem er þó á engan hátt saknað. Kem ég því aftur að þessu með "trading places", bráðum kemur að mér og mínum mjóa heimi. Þá verður gaman að lifa.

Staðreynd dagsins

2004-03-26T19:53:00.000Z

Gustavsberg eru mikil þarfaþing og finnast víða. Vilji hinsvegar svo til að hinn sænski Gustav neitar að sturta niður lengur, má einfaldlega laga slíkt með einföldu ráði í formi korktappa. Lítið verk og löðurmannlegt, en veitir ómælda lífshamingju.

Staðreynd dagsins

2004-03-25T23:06:00.000Z

Fyllið skál af haframjöli. Stráið sykri yfir. Hellið mjólk útá og borðið. Vær så go', algengur málsverður á dönskum heimilum í morgunsárið.

Fagrir fætur...

2004-03-24T18:06:00.000Z

Hvað er það við mig sem gefur fólki veiðileyfi á alls kyns undarlegar samræður? Heiti potturinn á hælinu hefur oftar en ekki vakið upp slíkar vangaveltur hjá mér og þannig var það einmitt í dag. Þar sem ég sat tíguleg í heita pottinum í öllu mínu minnkandi veldi og leyfði notalegri vorgolunni að leika um tásurnar heyrði ég hljóð úr næsta horni. Eldri kona, mér ókunn með öllu, fann sig knúna til þess að segja mér að ég hefði sérdeilis fagra fætur. Ég varð bæði hissa og snortin og beið nánari skýringa. Þær komu. Ég er víst með svona líka jafnar og fallegar tær og akkúrat passlegt bil á milli þeirra. Ég benti henni á kosti þess að nota fótlaga skó og hún sagði mér frá því hversu þröngt væri á milli hennar táa (hún á hreinlega í erfiðleikum með að þurrka á milli) og deildi með mér sögum af öllum þeim fótaaðgerðafræðingum er fætur hennar höfðu notið.

Þrátt fyrir að ég sé engu nær svarinu við því hvers vegna ókunnugt fólk segir skrýtna hluti við mig, þá lærði ég sitt hvað við fyrrgreind samskipti. Ég veit nú að ég er með mjög vel heppnaðar og fagrar tær (er nokkuð stolt af þeirri staðreynd) og ég veit ýmislegt um stétt fótaaðgerðafræðinga sem ég vissi ekki áður, um persónulega hagi sumra þeirra, að margir þeirra heita Kristín og að a.m.k. einn slíkur er sýslumannsfrú. Í ljósi alls þessa er það mér nú með öllu óskiljanlegt hvers vegna minn hýri eiginmaður neitar svo staðfastlega að hafa löngun til þess að naglalakka á mér táneglurnar.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Fjöldi þeirra er dáðust að visnun minni í dag: 2
Elín og Kiddý, takk fyrir takmarkalausa aðdáun ykkar.

Staðreynd dagsins

2004-03-23T21:41:00.000Z

Í Danaveldi kalla menn vélskóflu gummiged, sem myndi útleggjast sem gúmmígeit á íslensku.

Mánudagur til mæðu?

2004-03-22T21:50:00.000Z

Velkomnir kæru lesendur! Hér með lýsum við yfir opnun á hinni undursamlegu bloggsíðu Nönnukaffi. Það var löngu orðið tímabært að Homminn og Hækjan létu að sér kveða á þráðum veraldarvefsins. Nú er sumsé okkar tími kominn og rödd okkar mun hér eftir óma hátt úr þessu rafræna gjallarhorni.

Eins og öllum alvöru pennum sæmir munum við halda uppi harðri ritstjórnarstefnu á þessum vef. Engum verður hlíft, skyri mun verða slett og björgum þeytt út úr þessu rammbyggða fílabeinskaffihúsi. Við ætlum okkur ávallt að standa fast á okkar skoðunum og munum reglulega láta Salómonsdóma falla, sýnist okkur svo. Hér verður ekkert undanskilið, hvorki menn né fálkar og annar fiðurfénaður.

Í ljósi mjög svo heitra stjórnmálaskoðana aðstandenda síðunnar (og mikillar þarfar til að tjá sig um þær) er það ljóst að þetta skip mun reglulega komast í krappan sjó. Er hér um að ræða hinar svokölluðu vinstri slagsíður, sem eru víst aðalógnunin við hið frjálsa Ísland nú um stundir. Við munum þó reyna eftir fremsta megni að halda sjó og forðast að drukkna í kærum vegna ærumeiðinga.

Þótt pólitík muni verða gerð góð skil á þessum síðum, er það alls ekki ætlun okkar að hér verði um einsleit efnistök að ræða. Því mun til dæmis gömul vinkona okkar landsmanna, nefnilega hún Gróa á leiti, fá að leika lausum hala hér á síðunum með reglulegu millibili. Mun hún eflaust gauka að okkur (og ykkur) einhverju góðgæti til að japla á og verður þess varla langt að bíða einhverjir ágætis góðborgarar lendi á milli tannanna á henni.

Að öðru leyti munum við áskilja okkur allan rétt til að breyta umgjörðinni og innihaldinu reglulega og jafnvel fá góð ráð frá lesendum. Hér mun sköpunargleðin sem sagt verða við völd og Nönnukaffi leyft að þroskast í takti við eigendur sína og gesti.

Að þessum orðum sögðum lýsum við því yfir að mánudagar séu ekki lengur til mæðu, Nönnukaffi er hér með opið!

2004-03-22T21:42:00.000Z

jæja, ætli þetta gangi?

2004-03-22T21:35:00.000Z

Þetta er prufa!

2004-03-22T21:34:00.000Z